ΕΝ ΟΙΚΩ!...

Δευτέρα, 23 Φεβρουαρίου 2015

Από το Bayuquan, στο Yeosu και την Victoria

Στις 00:30 της 12ης Απριλίου το νέο ταξίδι ξεκίνησε. Προορισμός μας το Vancouver του Καναδά με ενδιάμεσο λιμάνι ανεφοδιασμού το Yeosu της Νοτίου Κορέας, στο νότιο άκρο της χώρας αυτής.
Yeosu - South Korea
Ένα ταξίδι σχεδόν καρμπόν του περσινού από το αγκυροβόλιο της Σαγκάης προς την Astoria του Oregon (1), (2), (3), και το Longview της Washington (1), (2), (3), (4), (5), (6), στον Columbia River (1), (2), (3), (4), με το Yeosu και τότε λιμάνι ανεφοδιασμού! Αυτή τη φορά με πολύ καλύτερο καιρό. Άλλο Νοέμβριος, άλλο Απρίλιος! Αν και ο Ειρηνικός δεν καλμάρει τελείως ακόμα και καταμεσής της Άνοιξης.
Tsugaru Strait - Japan
Στις 14 Απριλίου σαν αέρας για ακόμα μια φορά περάσαμε από την Νότια Κορέα πήραμε το πετρέλαιο που χρειαζόμασταν και από κει μπήκαμε στο μονοπάτι το γνωστό!
Japan Sea, Tsugaru Strait, ορθοδρομία ξύνοντας τις νότιες ακτές των Aleutian Islands, Gulf of Alaska, Cape Flattery, Juan de Fuca Strait, Victoria, Vancouver!
Aleutian Islands
Gulf of Alaska
Χωρίς κάτι που να αξίζει ιδιαίτερης αναφοράς, άλλωστε τα έχω ξαναγράψει για τούτα δω τα μέρη, είδαμε το Cape Flattery την 1η Μαΐου και μπήκαμε στο Juan de Fuca Strait.
Δεξιά και νότια οι Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, η πολιτεία της Washington, αριστερά και βόρεια ο Καναδάς, το τεράστιο νησί Vancouver, μέρος κι αυτό της Καναδικής πολιτείας British Columbia.
Προς τον Καναδά
Vancouver Island
Juan de Fuca Strait
Φωτογραφία Google
Στις 11 το βράδυ στο βάθος του Juan de Fuca Strait δεξιά μας το μικρό αμερικάνικο λιμάνι Port Angeles που σηματοδοτεί στρίβοντας νότια την είσοδο του Puget Sound. Το εκπληκτικής ομορφιάς φιόρδ που κρύβει μέσα του αμερικανικές πόλεις όπως την Tacoma, το Seattle και την πρωτεύουσα Olympia, ενώ μεταξύ Ειρηνικού Ωκεανού και Puget Sound κυριαρχούν τα Olympic Mountains. Άρωμα Ελλάδας όπου κι αν πας!
Victoria - Vancouver Island
End of Sea Passage
Εμείς γυρίσαμε βόρεια προς τον άλλο πανέμορφο τόπο, τον Καναδά. Το ταξίδι τελείωσε λίγο πριν τα μεσάνυχτα της 1ης προς 2ης Μαΐου στο πλοηγικό σταθμό της Victoria, της πόλης του νησιού Vancouver.
Μέχρι την πόλη του Vancouver είχαν απομείνει 90 μίλια ακόμα, περίπου 9-10 ώρες! Συνεχίσαμε υπό πλοήγηση!

Συνεχίζεται…

Chrisgio

Τρίτη, 17 Φεβρουαρίου 2015

Η Κίνα με τη φευγαλέα μάτια ενός ναυτικού αλλά και σκέψεις για την Ελλάδα

Φωτογραφία Google
Bayuquan, Κίνα!
Αυτή η χώρα με αγχώνει, δεν την αντέχω! Παρ’ όλα αυτά στα μέρη της τριγυρνάω τα τελευταία χρόνια, αλλά χωρίς να είναι επιλογή μου. Άλλοι με στέλνουν εδώ για δουλειά. Ωστόσο ναι, είναι πια το κέντρο του κόσμου. Χωρίς την Κίνα δεν ξέρω σε τι κατάσταση θα βρίσκονταν οικονομία του πλανήτη εν μέσω καθολικής σχεδόν κρίσης!
Αυτό που παρατηρώ είναι ότι τα πλοία της παγκόσμιας ναυτιλίας, στην πλειοψηφία τους, είτε κατευθύνονται προς τα λιμάνια της να ξεφορτώσουν, να φορτώσουν είτε αναχωρούν με προορισμό λιμάνια άλλων χωρών με την προοπτική να ξεφορτώσουν, να φορτώσουν και να επιστρέψουν σ’ αυτή.
Φωτογραφία Google
Οι Κινέζοι δουλεύουν, εισάγουν, παράγουν, εξάγουν, πολλές φορές – προ το παρόν – άχρηστα και επικίνδυνα προϊόντα, πετούν τα σκουπίδια τους στους δρόμους, καπνίζουν αρειμανίως σαν τους Έλληνες, τρώνε πολύ σκόρδο, ρεύονται με θόρυβο και βρωμάνε τα χνώτα τους, μολύνουν το περιβάλλον, αέρα, στεριά και θάλασσα, αλλά και βελτιώνονται.

*****

Κάποια στιγμή θα κατακτήσουν τον πλανήτη κι όλοι οι υπόλοιποι, και πρώτοι εμείς, οι Έλληνες, θα καμωνόμαστε τους έκπληκτους! Θα αναλύουμε, θα κάνουμε διαπιστώσεις για το φαινόμενο! Με τις γροθιές σηκωμένες στον ουρανό θα συνεχίσουμε να κλείνουμε, εργοστάσια, λιμάνια και να κατεβάζουμε καντήλια για την έλευση της COSCO στην Ελλάδα. Ας αναλογιστούμε γιατί, χρονάκια ολόκληρα, δεν κάναμε το αυτονόητο; Γιατί δεν μετατρέψαμε στη ώρα τους τα μεγάλα λιμάνια μας σε «Πύλες της Ευρώπης», δηλαδή αυτό που πάνε να το κάνουν οι Κινέζοι σήμερα τον Πειραιά; Αν τους αφήσει η παλαβοαριστερά της 25ης Ιανουαρίου!

Κάποτε ο Βόλος, με τη γραμμή Βόλου-Συρίας, είχε γίνει κάτι τέτοιο. Μετά, ως συνήθως συμβαίνει, είχε αφεθεί στο έλεος του Θεού. Μερικά χρόνια αργότερα η Goutos Lines αποχώρησε, η γραμμή σταμάτησε. Οι νταλίκες όμως συνέχιζαν και συνεχίζουν, προφανώς, να περνούν στην Ασία από άλλο σημείο! Από που; δεν θυμάμαι, δεν ξέρω, ούτε έχει σημασία!
Φωτογραφία Google
Το μόνο που απόμεινε στην περιοχή ήταν μπαρ-οίκοι ανοχής γεμάτα άνεργες πόρνες που με το φτωχό τους το μυαλό αναρωτιόταν που εξαφανίστηκαν οι κάθε λογίς ευρωπαίοι νταλικέρηδες που διανυχτέρευαν περιμένοντας να περάσουν στη Συρία. Τύφλα στο μεθύσι κάθε βράδυ μάλωναν με πουτάνες και νταβατζήδες μετατρέποντας, από το σούρουπο ως την αυγή, τη πόλη και την όμορφη παραλία της απαγορευτική για μας τους κατοίκους της.

Γιατί δεν εκσυγχρονίσαμε το σιδηροδρομικό δίκτυο της χώρας; Γιατί έπρεπε, απ’ ότι ακούω, να έρθουν οι Κινέζοι να αναλάβουν κι αυτό το έργο; Γιατί ακόμα και σήμερα ο δρόμος Αθήνας – Θεσσαλονίκης εξακολουθεί να είναι υπό κατασκευή; Γιατί στο πέταλο του Μαλιακού και στον δρόμο Αθήνας – Πάτρας οι Έλληνες εξακολουθούν να σκοτώνονται σαν μπεκάτσες σε καρτέρι κυνηγών; Ποιος μας εμπόδισε να κάνουμε όλα αυτά τότε που έπρεπε;

*****

Δίπλα στο ξενοδοχείο να κι ένα KFC! Μπήκα μέσα. Είδα στο μενού διάφορες αηδίες. Παρήγγειλα δύο μερίδες τηγανιτές πατάτες κι ένα εμφιαλωμένο νερό. Έφαγα βασιλικά!
Στο Κινέζικο KFC
Λίγο αργότερα στο ξενοδοχείο το τηλέφωνο χτύπησε. Ήταν ο πράκτορας! «Σε δύο ώρες έρχομαι να σε πάρω, το πλοίο μπαίνει στο λιμάνι!»
Το ‘πε και το ‘κανε! Οι διατυπώσεις εισόδου στο λιμάνι μας καθυστέρησαν για 1-2 ώρες και λίγο πριν τα μεσάνυχτα ήμουν στο πλοίο.

Η εκφόρτωση είχε ξεκινήσει στις 9 το βράδυ με έναν χωρίς έλεος ξέφρενο ρυθμό. Πέντε ώρες αργότερα τα χαράματα είχα παραλάβει και στις 12 το μεσημέρι το πλοίο αναχώρησε. 72.000 τόνοι μινεράλι είχαν εκφορτωθεί σε 14 ώρες!

Σκέφτομαι να είχα έλθει με το πλοίο στο Bayuquan! Τι θα είχα γράψει, φωτογραφήσει, βιντεοσκοπήσει από αυτή τη πόλη; Απολύτως τίποτα! Όχι ότι θα με… «χαλούσε» αλλά είναι φανερό ότι όταν δουλεύεις σε φορτηγά πλοία δεν μπορείς να δεις πολλά πράγματα. Φέρνεις την υφήλιο βόλτα σαν τυφλός. Οι ματιές στον κόσμο φευγαλέες, κλεφτές.

Ωστόσο το τραγούδι λέει «… ζηλεύουνε τους ναυτικούς, τους τυχερούς...»! Μάλιστα!

Φουντάραμε στις 2 το μεσημέρι στο αγκυροβόλιο του Bayuquan αναμένοντας οδηγίες.

Συνεχίζεται…

Chrisgio

Δευτέρα, 9 Φεβρουαρίου 2015

Bayuquan Video No7 - Κινέζικες Αντιθέσεις

Ψάχνω εδώ και μήνες, από τότε που τράβηξα αυτό το βίντεο, να γράψω κάποιο σχόλιο που να αποδίδει με λόγια αυτό που έζησα αλλά δεν βρίσκω!

Χωρίς σχόλια λοιπόν;

Ή μήπως ο τίτλος είναι αρκετός;


Συνεχίζεται...

Chrisgio

Κυριακή, 8 Φεβρουαρίου 2015

Θύρα 7: 34 χρονια μετά! (Αναδημοσίευση)

Ήταν Φεβρουάριος 1981. Σε ηλικία 24 ετών νεαρός ανθυποπλοίαρχος, βρισκόμουν στον Πειραιά και παρακολουθούσα σεμινάρια στο Κ.Ε.Σ.Ε.Ν. (Κέντρο Επιμόρφωσης Στελεχών Εμπορικού Ναυτικού).
Ηλιόλουστη μέρα η 8η Φεβρουαρίου. Ιδανική για ποδόσφαιρο. Εκείνη την εποχή τα παιχνίδια άρχιζαν νωρίς το απόγευμα, το χειμώνα στις 2 μετά το μεσημέρι. Οι θύρες άνοιγαν καταμεσήμερο και στα ντέρμπι από το πρωί για να πιάσουν θέση οι φίλαθλοι αφού ο τσαμπουκάς και το «άντε ρε που είναι δικιά σου η θέση», αν και αριθμημένη, δεν είναι μόνο σημείο των καιρών μας. H… κλανομαγκιά και ο... Ελληνάρας είναι διαχρονικά φαινόμενα.
Έφυγα νωρίς από του Ρέντη με τα πόδια, πριν το μεσημέρι, για το Καραϊσκάκη πιστεύοντας ότι θα βρω εισιτήριο. Ο αγώνας ήταν Ολυμπιακός – ΑΕΚ. Βγήκα στην Πειραιώς και στην Καραολή και Δημητρίου έστριψα αριστερά. Το παλιό Καραϊσκάκη ξεπρόβαλε στις δόξες του.
Ένας χοντρός τύπος μαυραγορίτης, καμιά 100στή μέτρα από το γήπεδο κρατούσε στο χέρι ένα εισιτήριο της θύρας 13, με επίσημη τιμή 300 δραχμές, (ούτε ένα ευρώ σημερινό!) και το έδειχνε με τρόπο στους περαστικούς.
Άντε να βρεις σήμερα από αυτή την «παρτίδα» των λαμόγιων των γηπέδων. Ένα «επάγγελμα» που η σαπίλα του ποδοσφαίρου σχεδόν το εξαφάνισε. Είναι παράξενο αλλά στα γήπεδα η μαύρη αγορά ανθεί όταν το ποδόσφαιρο πάει καλά. Είναι τότε που παίζεται ποδόσφαιρο της προκοπής, που ο κόσμος θέλει και κυρίως δεν φοβάται να πάει στο γήπεδο. Είναι τότε που παρουσιάζεται έλλειψη εισιτηρίων λόγω της μεγάλης ζήτησης. Είναι τότε που οι μαυραγορίτες κάνουν πάρτι. Και τότε, παίζονταν καλό ποδόσφαιρο!
Η θύρα 13 ήταν αυτή που πίσω της είχε τον δεύτερο ηλεκτρονικό πίνακα, στη γωνία του γηπέδου προς τον Πειραιά. Τον ρώτησα «πόσο;» μου απάντησε «1.000 δραχμές φιλάρα» και μου γύρισαν τα άντερα. «Να σου δώσω 500» του αντιγύρισα. «1.000» μου επανέλαβε. Τον παράτησα και προχώρησα.
Ο κόσμος ουρές στα ταμεία να αγοράσει τα τελευταία εισιτήρια. Υπήρχαν μόνο της θύρας 7, τα άλλα είχαν εξαφανιστεί. Δεν ανήκω στην κατηγορία των φανατικών φιλάθλων και προτιμούσα από τότε, να παρακολουθώ όλους τους αγώνες από τις θύρες 9, 10 ή 11 στο παλιό Καραϊσκάκη. Στο καινούργιο δεν έχω πάει ποτέ! Το γήπεδο δύο ώρες πριν την έναρξη του αγώνα ήταν σχεδόν γεμάτο! Μπήκα κι εγώ στη ουρά μη τυχόν και βρω αυτό που ζητούσα αλλά γρήγορα κατάλαβα ότι δεν υπήρχε τέτοια περίπτωση. Βγήκα από την ουρά και γύρισα προ την Καραολή με σκοπό να αποσπάσω απ’ τον μαυραγορίτη το εισιτήριο της θύρας 13 με όσο το δυνατόν χαμηλότερη τιμή ενώ με είχε κυριεύσει η αγωνία μήπως κάποιος άλλος «παλαβός» του τα είχε «σκάσει».
Τον βρήκα στη ίδια θέση να λέει το «ποίημα» του. Μετά από αρκετή ώρα διαπραγματεύσεων τίποτα δεν είχε αλλάξει. Ανυποχώρητος ο τύπος, βράχος. Κοίταξα το ρολόι μου. Είχε πλησιάσει επικίνδυνα η ώρα έναρξης. Μπρός στο φόβο να χάσω το ματς υπέκυψα και του έσκασα το χιλιάρικο. Είχα... παλαβώσει. Παίρνοντας το μαγικό χαρτάκι του έριξα και μερικά «γαλλικά», αλλά ούτε που τ' άκουσε, ώσπου να τα πω είχε εξαφανιστεί.
Με το χαρτάκι στο χέρι άρχισα να τρέχω, να προλάβω να φέρω γύρω το στάδιο, να φτάσω στη 13. Τελικά πρόλαβα και σχεδόν με το που κάθισα στη θέση μου το παιχνίδι ξεκίνησε.
Τρία γκολ ο Γαλάκος κι από ένα οι Κουσουλάκης, Ορφανός, Βαμβακούλας. Ο Νικολούδης, αν και χωρίς γκολ, ήταν απόλαυση. Μια ιστορική νίκη! Θυμάμαι ότι ήμασταν μονίμως όρθιοι, είτε για τα γκολ που έπεφταν βροχή, είτε για τις χαμένες ευκαιρίες, είτε για χορό. Αγκαλιαζόμασταν οι φίλαθλοι αν και άγνωστοι μεταξύ μας. Μας είχε «φτιάξει» η εμφάνιση της ομάδας.

Το παιχνίδι τελείωσε και ήρεμα χωρίς πρόβλημα χαρούμενοι βγήκαμε από το γήπεδο. Αρκετοί μείναμε έξω από τη 13, μιλώντας για το παιχνίδι, όταν ξαφνικά είδαμε περιπολικά να κινούνται με μεγάλες ταχύτητες κουβαλώντας φιλάθλους, αστυνομικοί να κρατάνε άλλους μέσα στα αίματα και ρούχα σκισμένα, κάποιους που έκλαιγαν, φωνές, ουρλιαχτά. Υποθέσαμε ότι κάποιοι είχαν πλακωθεί μεταξύ τους και έπεσαν μερικές «ψιλές». Δυστυχώς δεν ήταν έτσι και σε λίγο ξεδιπλώθηκαν μπροστά στα μάτια μου φρικτές εικόνες που έμελλαν να μείνουν χαραγμένες για πάντα στο μυαλό μου.

Η υπόλοιπη ιστορία γνωστή. Πολλοί οι νεκροί, πολλαπλάσιοι οι τραυματίες. Χωρίς λόγο! Για πλάκα! Οι υπεύθυνοι της θύρας 7, όπως είπαν, δεν άνοιξαν έγκαιρα τις πόρτες και ο κόσμος κατευθυνόμενος προς την έξοδο πίεσε τους μπροστινούς. Άλλοι πέθαναν από ασφυξία και άλλοι από τσαλαπάτημα.
Η εκπομπή «ΑΘΛΗΤΙΚΗ ΚΥΡΙΑΚΗ» δεν έγινε, οι αθλητικές εφημερίδες βγήκαν ασπρόμαυρες, ο πρωθυπουργός Γ. Ράλλης κήρυξε πένθος. Ο θρίαμβος είχε μεταβληθεί σε θρήνο που εμείς οι γαύροι που το ζήσαμε, θα το θυμόμαστε για πάντα.
Μετά από τόσα χρόνια, αναπολώ και μονολογώ: «Ήμουν κι εγώ εκεί!»
Ο μαυραγορίτης με το πανάκριβο εισιτήριο της θύρας 13, ίσως και να μου έσωσε τη ζωή. Αν δεν το είχα πάρει, θα είχα μπει στην θύρα 7.
Το 13 πρέπει να το θεωρώ τυχερό!

Chrisgio

Τετάρτη, 4 Φεβρουαρίου 2015

Bayuquan Video No6 - Υπαίθρια μπουτίκ


Συνεχίζεται... 

Chrisgio
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...