ΕΝ ΟΙΚΩ!...

Κυριακή, 23 Ιουλίου 2017

Στα διεθνή ύδατα της Fujairah - Αποβίβαση κομάντος

Στις 3 το πρωί της 30ης Ιουλίου μειώσαμε ταχύτητα σε DEAD SLOW. Είχαμε φτάσει ανοιχτά της Fujairah σε διεθνή ύδατα, στο προκαθορισμένο γεωγραφικό στίγμα όπου και το ραντεβού με το πλοίο που θα παραλάμβανε τους ένοπλους, φύλακες αγγέλους για 17 μέρες.
Ένα φώς μπροστά και αριστερά ταίριαζε με τον στόχο στο ραντάρ. Αυτό ήταν. Μετά από μια σύντομη συνεννόηση στο VHF ένα ταχύπλοο ξεκίνησε από το μικρό πλοίο. Καθώς μας προσέγγιζε μας έδειχνε προοδευτικά το σχήμα του κινούμενο από το σκοτάδι προς το φως των προβολέων του πλοίου που είχαν κάνει την αριστερή πλευρά μέρα.

Οι 4 κομάντος στη γέφυρα με τα πυρομαχικά τακτοποιημένα, έτοιμοι. Ανέμεναν για την ασφαλή αποβίβασή τους. Τα προσωπικά τους είδη είχαν από ώρα μεταφερθεί από τους ναύτες στη κουβέρτα. 

Με το πλοίο εν κινήσει το ταχύπλοο κόλλησε εύκολα πάνω μας.

Η ώρα της αποβίβασης είχε φτάσει. Ένας-ένας και όλοι μαζί με αποχαιρέτισαν με τα καλύτερα λόγια. - Κάπτεν ευχαριστούμε για την άψογη φιλοξενία η οποία να ξέρεις δεν είναι αυτονόητη κάθε φορά.
- Κι εμείς ευχαριστούμε για την παρουσία σας αφού, αν μη τι άλλο, μαζί σας κάναμε ένα ταξίδι άνευ φόβου και τρόμου. Ποιος ξέρει μπορεί στην έξοδο από τον Περσικό να σας ξαναδούμε.
- Δύσκολο. Κάποιοι από μας έχουμε μήνες που τριγυρνάμε στον Ινδικό και είναι καιρός να γυρίσουμε στην Ελλάδα, να πάρουμε ανάσες. Αυτοί που θα συνεχίσουν δεν θα προλάβουν να μείνουν για πολύ στο μικρό πλοίο της ΛΕΓΕΩΝΑΣ ΤΩΝ ΞΕΝΩΝ όπου η ενδιαίτηση, παρεμπιπτόντως, είναι άθλιες. Η κίνηση στην περιοχή μεγάλη, τα πλοία πάνε κι έρχονται, οι πειρατές παραμονεύουν, κι εμείς περιζήτητοι.
- Της ΛΕΓΕΩΝΑΣ ΤΩΝ ΞΕΝΩΝ; Τι είπες τώρα;
- Άστο δεν είναι της ώρας. Ρώτα τους επόμενους που θα ανέβουν.
- Σίγουρα δεν είναι της ώρας, αλλά... τέλος πάντων… ΟΚ. Λοιπόν καλή τύχη παιδιά και ποιος ξέρει, κάπου, κάποτε… Να είστε καλά εσείς, οι οικογένειές σας, ο Θεός μαζί σας.
- Ευχαριστούμε κάπτεν. Όπως τα λες, ποιος ξέρει... Καλά ταξίδια να ‘χετε είπαν όλοι μαζί.
O αρχηγός είχε την τελευταία κουβέντα.
- Πάμε παιδιά, καθυστερήσαμε! Γεια σου κάπτεν.

Ο ένας πίσω από τον άλλον κατέβηκαν τις σκάλες κρατώντας τις βαλίτσες με τα «καλάσνικοφ», τα κράνη, τις σφαίρες, τα αλεξίσφαιρα γιλέκα και άλλα διάφορα της δουλειάς τους. Πέντε πατώματα, σαν αέρας τα αφήσανε πίσω τους και τους είδα να βγαίνουν στο Upper Deck. Καβαλήσανε τα ρέλια ο ένας μετά τον άλλον κρεμάστηκαν στην ανεμόσκαλα και χάθηκαν στην πλευρά του πλοίου. Τους ξανάδα όταν το ταχύπλοο ξεκόλλησε από τη μπάντα μας. Με σηκωμένο το ένα χέρι τους και το άλλο στο στήθος χαιρετούσαν κι ευχαριστούσαν. Εμείς, άλλοι από το κατάστρωμα, άλλοι από το αριστερό φτερό της γέφυρας, είχαμε σηκώσει τα δυο μας χέρια και τα κουνούσαμε πάνω απ’ τα κεφάλια μας. Τα παιδιά απ’ τη βάρκα έβαλαν τις παλάμες τους γύρω από το στόμα τους σε σχήμα τηλεβόα και κάτι φώναζαν καθώς χάνονταν στο σκοτάδι. Δεν τους ακούγαμε ήταν ήδη πολύ μακριά! Παρελθόν!

Αχ αυτοί οι αποχαιρετισμοί κάθε τόσο! Μια ζωή «ΚΑΛΗ ΑΝΤΑΜΩΣΗ», μια ζωή «ΚΑΛΗ ΤΥΧΗ», μια ζωή μακριά, μια ζωή μόνος. Τελευταία συγκινούμαι όποιον κι αν αποχαιρετώ. Φταίει που μεγαλώνω; Δεν ξέρω. Έχω αλλάξει!

Το τελευταίο ίχνος τους μια μικρή κουκίδα στο ραντάρ που άλλαζε θέση ταχύτατα με κατεύθυνση το μικρό καράβι της Λεγεώνας που ήταν ακινητοποιημένο στα αριστερά μας. Είμαι σίγουρος ότι με βαριά καρδιά κατευθύνονταν προς τα κει… είχαν καλομάθει 17 μέρες!

Η «ΜΥΣΤΙΚΗ ΑΠΟΣΤΟΛΗ» αποβίβασης οπλοφόρων και πυρομαχικών εξετελέσθη όπως ακριβώς έπρεπε στα διεθνή ύδατα κι αφού έγινε εκεί κανείς δεν επεμβαίνει, δεν γνωρίζει, δεν θέλει να μάθει. Όλοι βολεύονται, τα βαπόρια δεν κουρσεύονται και οι ναυτικοί, το κυριότερο, δεν κινδυνεύουν. Κάπως έτσι δουλεύει το σύστημα που έχει σχέση με την αντιμετώπιση της πειρατείας, ΕΥΤΥΧΩΣ! 
Τηλέγραφος από το παρελθόν (φωτογραφία Google)
Η γέφυρα είχε αδειάσει. Ο τιμονιέρης, ο αξιωματικός φυλακής κι εγώ. Ώρα να πηγαίνουμε σιγά-σιγά.
- SLOW AHEAD.
- SLOW AHEAD επανέλαβε ο ανθυποπλοίαρχος κι έβαλε τον τηλέγραφο στην ανάλογη θέση.
- STEADY είπα στον τιμονιέρη (ολόκληρη η εντολή είναι STEADY AS SHE GOES). Ήμασταν στην πορεία μας.
- STEADY επανέλαβε ο Φιλιππίνος ναύτης.
- HALF AHEAD είπα μετά από πέντε-έξι λεπτά.
- HALF AHEAD επανέλαβε πάλι ο μικρός.
- FULL AHEAD λίγο αργότερα.
- FULL AHEAD τερματίζοντας τον τηλέγραφο ο ανθυποπλοίαρχος.
Τηλεφώνησα στη μηχανή. Το σήκωσε ο Αος Μηχανικός.
- Έλα Chief, νέτα με τη Fujairah. Άντε, πάμε σιγά-σιγά στο SEA SPEED.
- OK Καπτα-Χρήστο.
Το στροφόμετρο άρχισε να ανηφορίζει . Σε ένα μισάωρο το καράβι είχε πιάσει την ταχύτητά του.
Τηλέγραφος από το παρόν
Άλλη μια πόλη πίσω και αριστερά μας, άλλο ένα φωτοστέφανο από πάνω της. Μόνο που αυτή τη φορά τα φώτα της πλωτής πολιτείας των πολλών δεκάδων πλοίων στη ράδα της Fujairah, που περίμεναν υπομονετικά το επόμενο ναύλο εν μέσω παγκόσμιας ναυτιλιακής κρίσης, αφαιρούσαν το ρομάντζο από την εικόνα.

Μετά από αρκετές μέρες η σύνθεση του πληρώματος ξανά αμιγώς ναυτική και φυσιολογική. Η ψυχολογία μας σε καλά επίπεδα με το πλοίο να πλέει σε ασφαλή νερά.

Η θάλασσα πιο ήρεμη κι από το λάδι. Η ατμόσφαιρα μούσκεμα απ’ την υγρασία, καταθλιπτική. Από αύριο μπαίνοντας στον Περσικό η φύση θα μας θυμίσει τι σημαίνει ΚΑΥΣΩΝΑΣ. Το λέω αυτό γιατί στην Ελλάδα έχουμε χάσει το μέτρο όταν μιλάμε για καύσωνες, πολικό ψύχος, ακραία καιρικά φαινόμενα, βιβλικές καταστροφές κλπ.
Αλλά μακάρι να ‘ταν μόνο αυτό σ’ ένα τόπο που έχει χαθεί η μπάλα. ΤΕΛΕΙΩΣ ΟΜΩΣ!

Μπροστά μας μέσα στο σκοτάδι τα στενά του Χορμούζ.
Θα τα περάσουμε μέρα, σε δυο-τρεις ώρες ξημερώνει.

Συνεχίζεται…

Chrisgio

Τετάρτη, 19 Ιουλίου 2017

Από το Salalah προς τα διεθνή ύδατα της Fujairah

Το απόγευμα της 27ης Ιουλίου 2014 η παρτίδα του φορτίου που προορίζονταν για το Salalah είχε εκφορτωθεί. Ο πράκτορας, το immigration, το τελωνείο και οι λοιποί για τις διατυπώσεις της αναχώρησης με ταχύτητα ανάλογη της άφιξης ολοκλήρωσαν την διαδικασία κι έδωσαν άδεια απόπλου.
Παράλληλα το πλήρωμα είχε προετοιμάσει το πλοίο – κατάστρωμα και μηχανοστάσιο – για το επόμενο μικρό ταξίδι. Με τα μπογαλάκια μας μαζεμένα και τον πιλότο ήδη στη γέφυρα πιάσαμε τα πόστα μας. Γέφυρα, πλώρη, πρύμνη και μηχανή stand by. Είναι οι στιγμή που ανεξαρτήτως χρόνου, τόπου και καιρικών συνθηκών οι πάντες εργάζονται. Το καράβι στην άφιξη και την αναχώρηση μας χρειάζεται όλους.

ΑΦΙΞΗ – ΑΝΑΧΩΡΗΣΗ, λέξεις ιερές!

Ο πιλότος λίγο πριν την έξοδο από το λιμάνι με χαιρέτησε για τον ίδιο ακριβώς λόγο που κατά την άφιξη ένας συνάδελφός του είχε επιβιβαστεί λίγο μετά την είσοδό. Για να αποφύγουν το βαρύ swell του Ινδικού. Μόνο που στην έξοδο τα πράγματα είναι πιο εύκολα. Έχεις μπροστά σου το απέραντο του ωκεανού εν αντιθέσει με την άφιξη που είσαι αναγκασμένος να στοχεύσεις τη στενή μπούκα του λιμανιού.

Βγήκαμε στο πέλαγος και το swell, σε συνδυασμό με την ομολογουμένως κατά πολύ ηπιότερη σε ένταση κακοκαιρία, θυμήθηκε ότι η τιμωρία που μας είχε επιβάλλει από την Sri Lanka και τις νότιες εσχατιές της Ινδίας, δεν είχε τελειώσει. Μας χρωστούσε κάτι υπόλοιπα κι έπρεπε να προλάβει να μας ξοφλήσει.
Με το ένστικτο της πόρνης μάνας του που το κυοφορεί, το γεννάει, το μεγαλώνει και γιγαντώνει σε κάθε κακοκαιρία, καταλάβαινε ότι η νέα βορειοανατολική πορεία προς το Dubai δεν θα του επέτρεπε να μας βασανίσει για πολύ αδυνατώντας να μας ακολουθήσει.

Ζήτησα από τον υποπλοίαρχο να ξεκινήσει μαζί με τους κομάντος να θωρακίσουν ξανά το πλοίο την ώρα που το σκοτάδι άρχισε να ζορίζει το φώς. Βιάζονταν να φέρει τη νύχτα.
Μερικά λεπτά αργότερα την ώρα που όλοι μας αρχίσαμε να στριμωχνόμαστε πάλι στο κουτί του φοβοτρόμου, ο αρχηγός των ενόπλων ανέβηκε στη γέφυρα ήρθε κοντά μου και με τα λόγια του μου άλλαξε τη διάθεση.

- Καπετάνιε από το Salalah και βορειότερα δεν έχει καταγραφεί πειρατεία τα τελευταία χρόνια. Προτείνω λοιπόν να μην ζώσουμε ξανά το πλοίο με συρματοπλέγματα για δυο-τρεις μέρες ταξίδι. Οι βάρδιες του πλοίου μαζί με τις δικές μας να παραμείνουν ως έχουν σε πλήρη ετοιμότητα και σου εγγυώμαι ότι όλα θα πάνε καλά.
- Έτσι λες;
- Έτσι λέω, αλλά εσύ είσαι ο πλοίαρχος κι εσύ θα αποφασίσεις. Ότι μας πεις θα κάνουμε είπε και κοιτώντας με στα μάτια περίμενε την απόφασή μου.

Αυτή είναι η ώρα του πλοιάρχου και των αποφάσεων. Κάθε μέρα, κάθε ώρα, κάθε στιγμή οι αποφάσεις είναι του πλοιάρχου. Η γνώμες, οι προτάσεις, οι συμβουλές είναι πάντα καλοδεχούμενες αλλά αβαρείς. Οι αποφάσεις ασήκωτες.
Ο Αντώνης βέβαια ήξερε τι έλεγε. Ωστόσο η απόσταση μιας γνώμης από την εφαρμογή μιας απόφασης για την οποία θα είσαι ο μοναδικός υπεύθυνος για το αποτέλεσμα είναι χαώδης και θέλει σκέψη και χρόνο.
Στη συγκεκριμένη περίπτωση η απόφαση ήταν εύκολη. Τα συρματοπλέγματα έμειναν στις αποθήκες και το πλήρωμα της κουβέρτας συνέχισε τη ασφάλιση του σκάφους πριν κάποιοι πάνε για ύπνο και κάποιοι άλλοι για βάρδια.

Στο μεταξύ το σκοτάδι είχε θριαμβεύσει, εμείς είχαμε μπει ξανά σε open sea voyage mode, ενώ το μένος της θάλασσας έδειχνε διαρκώς μειούμενο.
Πίσω και αριστερά μας το φωτοστέφανο του Salalah ράγιζε το βαθύ σκοτάδι της συννεφιασμένης νύχτας θυμίζοντάς μου μια πόλη που ποτέ δεν γνώρισα, εκτός από το λιμάνι της.

Ο επόμενος στόχος μας ένα γεωγραφικό στίγμα στα διεθνή ύδατα της Fujairah, του Εμιράτου που ακουμπάει στον Ινδικό. Τα περίπου 800 μίλια της απόστασης σε συνάρτηση με την ταχύτητα του πλοίου έδιναν ΕΤΑ (Estimated Time of Arrival) τις πρώτες ώρες μετά τα μεσάνυχτα της 29ης προς την 30η Ιουλίου.

Ο καιρός που βελτιώνονταν ραγδαία μας έδινε τη σιγουριά ότι η θάλασσα το πρωί θα ήταν λάδι. Ο ύπνος εκείνο το βράδυ ήταν ήρεμος και χορταστικός για όλους μας. Χωρίς πειρατές, χωρίς swell, χωρίς ρεστία, χωρίς ακραίο άγχος...

Συνεχίζεται…

Chrisgio

Δευτέρα, 11 Ιουλίου 2016

Κελεμπίες

Φωτογραφίες χρεωστούμενες από την ανάρτηση "Λίγο πριν την αναχώρηση".

Δεν πρόκειται για καρναβάλια αλλά για δύο... "άτακτα" παιδιά που θέλησαν να νοιώσουν Άραβες φορώντας κελεμπίες αγορασμένες στο Salalah.

Και μάλλον τα κατάφεραν!

Οι κελεμπίες, οι ναργιλέδες καθώς και η πλήρης εικονική ταύτισή τους με τους ντόπιους ολοκλήρωσαν το... "ζήσε σαν Άραβας για λίγες ώρες".


Συνεχίζεται...

Chrisgio

Τρίτη, 5 Ιουλίου 2016

Τα αποτελέσματα της ρεστίας...


Συνεχίζεται...

Chrisgio

Τετάρτη, 29 Ιουνίου 2016

Λίγο πριν την αναχώρηση...

Τροπική, ορατή υγρασία!
Πριν τα μεσάνυχτα πήγα για ύπνο. Ξάπλωσα και αναρωτήθηκα γιατί δεν το είχα κάνει νωρίτερα. Κατά τη διάρκεια της νύχτας η ρεστία δεν μας ανησύχησε ιδιαίτερα. Κάποιες… μικροεξάρσεις της αντιμετωπίστηκαν από τη βάρδια.

Σηκώθηκα νωρίς το πρωί και κατά τις 8 άνοιξα την πόρτα του γραφείου μου. Κοίταξα από το φινιστρίνι. Η εκφόρτωση συνεχίζονταν. Όλα μούσκεμα. «Έβρεξε;» αναρωτήθηκα. Κι όμως δεν είχε βρέξει! Μόνο υγρασία. Υγρασία που φαίνεται καθώς πέφτει. Ένα στάδιο πριν τη βροχή. Τροπικό κλίμα, ότι χειρότερο.
Στις 9 παρά το φαινόμενο της ρεστίας επανήλθε σε τέτοια ένταση που τα χρειαστήκαμε για τα καλά.
Στο «τραπέζι» ξανά το δίλημμα: Ρεστία οι Πειρατεία;
Με βαριά καρδιά επεκράτησε πάλι η πρώτη. Οι πειρατές δεν τρώγονται με τίποτα. Ακόμα μερικοί κάβοι κατεστραμμένοι, που αντικαταστάθηκαν, και το βαπόρι λίγη ώρα αργότερα σφιχτοδεμένο και ασφαλές.

Κατά τις 10 ο πράκτορας έφερε τα νέα.
-Αναχώρηση σήμερα το απόγευμα.
Αντιληπτό πριν μας το επιβεβαιώσει. Η εκφόρτωση όλο το βράδυ με μεγάλη ένταση οδηγούσε εύκολα σ΄αυτό το συμπέρασμα.
-Όπως τα λέγαμε και χθες, ε;
-Ναι, ακριβώς. Αν δεν βρέξει ή δεν υπάρξει ζημιά στα μέσα φορτοεκφόρτωσης οι ώρες είναι συγκεκριμένες και χθες το βράδυ όλα πήγαν καλά.
Έτσι ακριβώς είχαν τα πράγματα κι εκεί κατευθυνόμασταν. Κάποια ώρα το απόγευμα η αναχώρηση. Είπα στον υποπλοίαρχο να ενημερώσει τους κομάντος. Να προετοιμαστούν για αντιπειρατική προστασία με την έξοδο του πλοίου από το λιμάνι.

Λίγο πριν αναλάβει την μεσημβρινή του βάρδια ο χθεσινός εξοδούχος ο Δήμος ο ανθυποπλοίαρχος φάνηκε στη πόρτα.
-Καλημέρα σας.
-Καλημέρα Δήμο πως τα πέρασες χθες;
-Πολύ καλά. Ωραίο μέρος δεν έχει σχέση με άλλα αραβικά λιμάνια όπως της Αιγύπτου, της Λιβύης... Σαν τα Εμιράτα είναι έξω. Πολύ καλή αγορά για ψώνια, πολύ καλά εστιατόρια, φτηνά, καθαρά. Σαν να βρίσκεσαι στην Ευρώπη.
-Περάσατε καλά λοιπόν...
-Ναι! Αγοράσαμε και κελεμπίες και γυρνούσαμε μ΄αυτές έξω όλο το βράδυ. Καπνίσαμε και ναργιλέ! Πολύ πλάκα! Θα σας φέρω αργότερα και φωτογραφίες που βγάλαμε με τον Σπύρο.
-Φωτογραφίες από την πόλη έβγαλες; 
-Όχι...
-Δεν σου είπα να βγάλεις; Nα 'χω λέω κι εγώ, μια φορά κι έναν καιρό, ότι πήγα στο Ομάν και στο Salalah;
-.............
-Άντε καλά, τράβα τώρα για δουλειά και θα τα πούμε εν πλω με την ησυχία μας.
-Πάω!...

Συνεχίζεται...

Chrisgio

Τρίτη, 21 Ιουνίου 2016

Ανανέωση άδειας οδήγησης

Πριν ενάμιση μήνα περίπου καθάριζα το σαλόνι του αυτοκινήτου. Φτάνοντας στο πάντα τακτοποιημένο ντουλαπάκι του είπα να βγάλω έξω ότι είχε και δεν είχε και να ελέγξω το περιεχόμενό του. Άδεια, ασφάλεια, άδειες οδήγησης, κλπ.
Άδεια εντάξει, ασφάλεια πληρωμένη, το δίπλωμα της συζύγου μια χαρά.
Άφησα τελευταίο το δικό μου δίπλωμα που συνήθως το ελέγχω τακτικά αφού είναι επαγγελματικό Β’ και λήγει ανά 5ετία. Το παίρνω στα χέρια μου κοιτάω την ημερομηνία και μου σηκώνεται η τρίχα.

Το κεφάλι σαν ραντάρ ήλεγξε περιμετρικά την περιοχή για κάποιο τροχονόμο που ετοιμάζονταν να μου κόψει κλήση. Σύντομα συνειδητοποίησα ότι ήμουν νόμιμα παρκαρισμένος, καθισμένος στη θέση του συνοδηγού και ηρέμησα. Βρισκόμουν έξω από το σπίτι μου σ’ έναν κέντρο-απόκεντρο δρόμο όπου τροχονόμος περνάει μόνο σε περίπτωση «καλοπροαίρετης» ρουφιανιάς γείτονα για παράνομο πεζοδρομιακό παρκάρισμα.

Ληγμένο από τον Νοέμβριο του 2015! Τόσο τακτικά το ελέγχω!... Εφτά μήνες στην «παρανομία»! Αν είναι δυνατόν, πέρασαν κιόλας 5 χρόνια;
Κάτι τέτοιες στιγμές αντιλαμβάνεσαι πόσο βραχύς είναι ο χρόνος που απομένει για τους τίτλους τέλους. Σκέφτεσαι γιατί δεν ξεσαλώνεις, δεν κάνεις αυτό που ορέγεσαι, δεν στέλνεις στον αγύριστο το ανυπόφορο και το απεχθές, δεν εισπνέεις το οξυγόνο της ζωής να φτάσει μέχρι τα νύχια;
Χμμ! Γιατί εκτός από το «μια ζωή την έχουμε» υπάρχει και το «των φρονίμων τα παιδιά…». Το οικονομικό, η ανασφάλεια για το μέλλον, το χάλι της χώρας, ο ΕΝΦΙΑ, η Πρώτη Φορά (Παλαβή) Αριστερά… σε κάνουν κιμά!

Πρωί-πρωί την επόμενη μέρα έκανα 3 τηλεφωνήματα. Σε ΣΧΟΛΗ ΟΔΗΓΩΝ, στο ΜΗΧΑΝΟΛΟΓΙΚΟ και στο ΚΕΠ.
- Τι χρειάζεται για ανανέωση άδειας οδήγησης;
Οι απαντήσεις τρεις διαφορετικές ενώ σε μία των περιπτώσεων μετ΄ εμποδίων!...

1ο τηλέφωνο στη ΣΧΟΛΗ ΟΔΗΓΩΝ.
Μια γυναικεία φωνή στην άλλη άκρη του σύρματος.
-ΣΧΟΛΗ ΟΔΗΓΩΝ «………», καλημέρα σας, παρακαλώ πως μπορώ να σας εξυπηρετήσω;
-Καλημέρα σας. Θέλω να ανανεώσω το δίπλωμά μου. Τι δικαιολογητικά χρειάζονται;
-3 φωτογραφίες διαβατηρίου, 130€ παράβολο, ταυτότητα, δίπλωμα, βιβλιάριο ασθενείας, εξέταση παθολόγου, εξέταση οφθαλμίατρου, ΑΦΜ, 70€ για την διεκπεραίωση της εργασίας από τη σχολή.
-Σας ευχαριστώ πολύ.
-Να ‘στε καλά, πάντα στη διάθεσή σας.

2ο τηλέφωνο στο ΜΗΧΑΝΟΛΟΓΙΚΟ Βόλου.
Παίρνω τον αριθμό και περιμένω… Πρέπει να χτύπησε καμιά 20ριά φορές. Το έκλεισα και κοίταξα την ημερομηνία στο PC. Μπα, καθημερινή ήταν! Για να ξαναπάρω! Το φαινόμενο επαναλήφθηκε. 20-25 φορές πριν το ξανακλείσω. Τρίτη προσπάθεια και μετά από 4-5 ντριν κάποιος εδέησε να το σηκώσει.
-Μπρος…
-Έλα ρε μάγκες γιατί δεν σηκώνετε το τηλέφωνο; Το κλείσατε το μαγαζί;
-Έχουμε κι άλλες δουλειές, δεν είσαι μόνο εσύ…
-Το τηλέφωνο για την εξυπηρέτηση του κοινού δεν το ‘χετε;
-Οκ, έλα, για πες μου, τι θες…
-Μπορείς να μου πεις τι δικαιολογητικά απαιτούνται για την ανανέωση διπλώματος; Β’ επαγγελματικό είναι.
-Δεν έχει σημασία αν είναι επαγγελματικό ή ερασιτεχνικό.
-Καλά! Άντε πες να τελειώνουμε.
-Λοιπόοοον, μμμμμμ… Περίμενε μια στιγμή να ρωτήσω και θα σου πω!...
Μέτα από 1-2 λεπτά ξαναέπιασε το ακουστικό.
-Έλα, εδώ είσαι ακόμα; μου είπε.
-Ναι εδώ είμαι.
-Λοιπόν γράφε. Το «λοιπόν» το ξεστόμισε με μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση αυτή τη φορά!
-Γράφω…
-2 φωτογραφίες, 70€ παράβολο, 1 φωτοτυπία ταυτότητας, ταυτότητα, 1 φωτοτυπία του διπλώματος, δίπλωμα, εξέταση παθολόγου, εξέταση οφθαλμίατρου.
-Σε πόσες μέρες θα παραλάβω το καινούργιο;
-Μια στιγμή να ρωτήσω…
Με παρατάει πάλι στο «περίμενε». Αυτή τη φορά όμως ήταν πιο γρήγορος.
-Έλα…
-Ωπα, λέγε!
-Πάνω κάτω σε 6 μήνες περίπου!...
-Σε 6 μήνες; Πας καλά; Για ρώτα καλύτερα και πες μου…
-Περίμενε να ρωτήσω ξανά…
Αυτή τη φορά δεν παράτησε το ακουστικό, άλλα έμπηξε μια αγριοφωνάρα «ρε συ πόσο κάνουν να εκδοθούν τα νέα διπλώματα;» Ακούστηκε μια φωνή από το βάθος, δεν κατάλαβα τι είπε.
-Έλα…
-Έλα τι έγινε; ρώτησες;
-Όπως σου το είπα 6 μήνες και βάλε!
-Σοβαρολογείτε;
-Τι να σου πω!
-Άντε καλά γει…!
Το έκλεισε πριν προλάβω να τελειώσω τη φράση μου μάλλον τσατισμένος. Είχε καταλάβει το ειρωνικό και απαξιωτικό ύφος μου.

Το Ελληνικό Δημόσιο σε όλο του το μεγαλείο.
Μόνο όταν έρχεσαι σε επαφή μαζί του καταλαβαίνεις, εξοργίζεσαι κι αναρωτιέσαι. Φταίει μόνο το κράτος και οι διεφθαρμένοι πολιτικοί γι’ αυτό το χάλι ή η ευθύνη ανήκει σε όλους εμάς τους απλούς πολίτες που επανδρώνουμε και ανεχόμαστε αυτό το ελεεινό Δημόσιο;

3ο τηλέφωνο στο ΚΕΠ.
Το τηλέφωνο δεν πρόλαβε να χτυπήσει τρίτη φορά.
-ΚΕΠ καλημέρα σας, παρακαλώ;
-Καλημέρα σας. Θέλω να ανανεώσω το δίπλωμά μου. Τι δικαιολογητικά χρειάζονται;
-4 φωτογραφίες διαβατηρίου, 98€ παράβολο, ταυτότητα, δίπλωμα, εξέταση παθολόγου, εξέταση οφθαλμίατρου.
-Σε πόσες μέρες θα πάρω το νέο δίπλωμα; Στο μηχανολογικό που απευθύνθηκα πριν από σας μου είπε, σε 6 μήνες.
-6 μήνες; Λίγο σας είπε. Δύο χρόνια το λιγότερο!
-Σοβαρά το λέτε τώρα αυτό; Μα είναι δυνατόν;
-Κι όμως κύριε είναι! Στο δημόσιο δεν λειτουργεί πια τίποτα! Τα δύο χρόνια είναι αισιόδοξη εκτίμηση.
-Και μέχρι τότε με τι θα οδηγώ;
-Με την βεβαίωση υποβολής αιτήματος που θα σας δώσουμε.
-Σας ευχαριστώ.
-Ευχαριστούμε που μας καλέσατε.

Έκλεισα το τηλέφωνο κι έμεινα να κοιτάω το κάδρο στον τοίχο.
Εκείνο το πρωινό τα είχα ακούσει όλα. Ευτυχώς όλα από απόσταση. Το πολύ κοντά… σκοτώνει!...
Είχα μπερδευτεί τελείως με το αλαλούμ των απαντήσεων.
Ποιος είχε δίκιο; Τι παράβολο να ζητήσω από την τράπεζα;
Άνοιξα το Excel και έφτιαξα έναν πίνακα με τα απαιτούμενα που μου ζήτησε η κάθε υπηρεσία μπας και τακτοποιημένα ξεθολώσω.
Άκρη δεν έβγαλα αλλά έπρεπε να αποφασίσω.
Απέκλεισα πρώτο το ΜΗΧΑΝΟΛΟΓΙΚΟ με τους άσχετους τρελούς του και στη συνέχεια τη σχολή οδηγών λόγω των 70€ της αμοιβής διεκπεραίωσης. Έπρεπε να απευθυνθώ στο ΚΕΠ.

Ξεκίνησα για τα δικαιολογητικά. Φωτογραφίες, ιατρικές εξετάσεις, με το παράβολο να απασχολεί συνέχεια το μυαλό μου.
«Τι παράβολο να κόψω; Ευρώ είναι αυτά και μάλιστα πολύτιμα στην τρελή εποχή που ζούμε».
Έφτασα στο γκισέ της τράπεζας αναποφάσιστος.
-Ένα παράβολο των 98 ευρώ, είπα κουμπωμένος.
-Για ανανέωση διπλώματος είναι; μου είπε ο ταμίας χωρίς να σηκώσει το βλέμμα του…
-Ναι, είπα με ανακούφιση! «Το ΚΕΠ είχε δίκιο» σκέφτηκα.

Είχα συγκεντρώσει όλα τα δικαιολογητικά κι έφυγα για το ΚΕΠ.
Πέρα από την εγκατάλειψη του χώρου, που πρέπει να έχει να ανακαινιστεί από την εποχή των εγκαινίων του, οι μόλις 3 ευγενείς υπάλληλοι φαίνεται να έκαναν καλά τη δουλειά τους αφού ουρά δεν υπήρχε. Δεν χρειάστηκαν πάνω από 5 λεπτά και είχα στα χέρια μου την… προσωρινή άδεια οδήγησης. Τη «ΒΕΒΑΙΩΣΗ ΥΠΟΒΟΛΗΣ ΑΙΤΗΜΑΤΟΣ».
Σκέφτομαι ότι με το που θα παραλάβω τη νέα άδεια θα πρέπει να υποβάλλω τα νέα δικαιολογητικά για την επόμενη. 2 χρόνια και βάλε για την παρούσα, συν 2 χρόνια και βάλε για την επόμενη, σύνολο 5 χρόνια! Ζούμε σε μια αστεία χώρα!

Έφυγα από το ΚΕΠ, ψάχνοντας να βρω απάντηση στην ερώτηση/απορία: Τι είναι αυτό που διαφοροποιεί δύο δημόσιες υπηρεσίες (το ΚΕΠ είναι δημοτική) σε τέτοιο βαθμό που βγαίνοντας από τη μία και μπαίνοντας στην άλλη να νομίζεις ότι αλλάζεις χώρα;
Άνθρωποι της ίδιας πόλης, συμπολίτες μου, ίδιας νοοτροπίας πάνω-κάτω. Πολλοί από αυτούς γνωστές φάτσες. Κουτουλάμε τακτικά ο ένας τον άλλον περπατώντας στους δρόμους της πόλης. Μερικοί γνωστοί και φίλοι!

Τι φταίει; Άκρη δε βγάζω!

Chrisgio

Πέμπτη, 16 Ιουνίου 2016

Το... πράσινο ΟΜΑΝ

Το ρολόι ύψωνε αργά τη λόγχη του προς το σκοτεινό 12 του μεσονυχτίου. Ετοιμαζόταν να αρχειοθετήσει το σήμερα, να επιτεθεί στο αύριο.
Τα μάτια άρχιζαν να εκφράζουν την κούραση των τελευταίων 16 ωρών προσέγγισης, εισόδου και πλαγιοδέτησης όταν θυμήθηκα την συζήτηση με τον πράκτορα, ελάχιστες ώρες πριν, και την έκπληξή μου όταν μου μίλησε περί πρασίνου στη χώρα του.

«Αν είναι δυνατόν. Πράσινο στην Αραβική Χερσόνησο; Ωστόσο δεν ρίχνεις κι ένα GOOGLEάρισμα να σου φύγει και η τελευταία αμφιβολία;» σκέφτηκα.
Πληκτρολόγησα τις λέξεις κλειδιά «GREEN OMAN» στην αναζήτηση των ΕΙΚΟΝΩΝ και η οθόνη πλημμύρισε από βαθύ πράσινο, ποταμάκια, τρεχούμενα νερά.

Δεν ήταν το ψέμα ενός ντόπιου που προσπαθούσε να υμνήσει την πατρίδα του. Το ΟΜΑΝ μπορεί να μη είναι Καναδάς ούτε Κεντρική Ευρώπη, δεν είναι όμως και μια απέραντη έρημος! Η εναλλαγή κίτρινων και πράσινων αποχρώσεων τοπίων σε τούτη εδώ την ιδιαίτερη γωνιά της υδρογείου το καθιστά μια ενδιαφέρουσα τουριστική περίπτωση και προορισμό.
Όταν ο χρόνος δε φτάνει να κατεβείς τη σκάλα του πλοίου για μια απλή αποφόρτιση, πως θα μπορούσε η κάμερα να φτάσει μέχρι εκεί και να φωτογραφίσει;
Η GOOGLE όμως είναι παντού.

Επέλεξα μερικές από αυτές απλά για να υπάρχουν, να μου θυμίζουν το συγκεκριμένο μέρος του διαλόγου μου με τον πράκτορα και την άδικη αμφισβήτηση των λεγομένων του.
Συνεχίζεται…

Chrisgio

Σάββατο, 11 Ιουνίου 2016

Skype... Έξοδος... Ρεστία...

Το Skype με είχε απορροφήσει. Οι οικογενειακές φιγούρες με είχαν χαλαρώσει! Τα πρόσωπα, το σπίτι, η κουζίνα, το σαλόνι, το τραπέζι, το ανθοδοχείο, οι καρέκλες, το πάτωμα, το ταβάνι… όλα!
Στη πόρτα ξανά ο Δήμος ο ανθυποπλοίαρχος. Φρεσκοξυρισμένος, παρφουμαρισμένος, με περιβολή εξόδου. Στην τρίχα!
-Έτοιμος; του λέω.
-Έτοιμος! Μου λέει χαμογελαστός.
-Με ποιον θα βγεις;
-Με τον Σπύρο.
Το τρίτο μηχανικό εννοούσε. Πιτσιρικάς κι εκείνος.
-Άντε να πάτε στο καλό, καλά να περάσετε.
-Θα μου δώσετε τα διαβατήριά μας;
-Ο Σπύρος που είναι;
-Κάτω στη σκάλα με περιμένει.
Του έδωσα τα διαβατήρια.
-Μην αργήσεις, τα μεσάνυχτα μέσα!
-Οκ! Τα είπαμε αυτά καπετάνιε.
Δίκιο είχε! Πολλές φορές γίνομαι πιεστικός! Το ήξερα ότι θα ήταν πίσω στην ώρα του. Σωστός επαγγελματίας παρά το νεαρό της ηλικίας, σπάνιο παιδί και χαρακτήρας. Και ο τρίτος μηχανικός της ίδιας κατηγορίας. Χρειάζεται τέτοιους αξιωματικούς η ναυτιλία. Δεν κυκλοφορούν πολλοί ανάλογης ποιότητας. Εξαιρέσεις που επιβεβαιώνουν τον κανόνα.
Κατέβηκε τρέχοντας τις σκάλες. Δεν τον κρατούσε τίποτα στην πλωτή φυλακή. Δραπέτευε! Το αίμα έβραζε αν και δεν θα έβρισκε το «αντίδοτο» στις… εξάψεις του σ΄αυτή την έξοδο. Θα έπρεπε να περιμένει άλλο λιμάνι μακριά από την Αραβική Χερσόνησο…

Έμεινα πάλι μόνος. Γύρισα και κοίταξα ξανά το κομπιούτερ και χάθηκα ξανά.
-Τελείωσες να πούμε καμιά κουβέντα; ακούστηκε η φωνή από την οθόνη.
-Τελείωσα, είπα.
-Λοιπόν που λες…..…..
-……………….............
Ένοιωθα ηρεμία! Άκουγα νέα από το σπίτι και την πατρίδα από πρώτο χέρι. Συζητούσα εκκρεμή θέματα απόρροια της μακρόχρονης απουσίας μου. Ποιοι παντρεύτηκαν, ποιοι πέθαναν…
-………………………..
-………………………..

Είχε περάσει κάμποση ώρα όταν χτύπησε το τηλέφωνο. Ο αξιωματικός φυλακής, ο έτερος ανθυποπλοίαρχος, o Φιλιπίνος Hernando, άριστος κι αυτός στη δουλειά του, με εκνευριστική ηρεμία μ΄ενημέρωσε.
-Έχουμε πρόβλημα. Δύο κάβοι (σχοινιά) κόπηκαν. Το βαπόρι άνοιξε.
-Πάμε να βιράρουμε γρήγορα. Πες του υποπλοιάρχου να πάει στην πλώρη.
-Οκ.
Ανέβηκα στη γέφυρα. Το καράβι κινούνταν πρύμα-πλώρα και είχε απομακρυνθεί 3-4 μέτρα απ΄το ντόκο (μώλο).
Μας πήρε ώρα να τιθασεύσουμε την ρεστία που σε πλήρη ανάπτυξη και ισχύ είχε κάνει την εμφάνισή της. Οι κάβοι καντίνια σταθεροποίησαν το σκάφος. Οι 2 κομμένοι κάβοι που έπρεπε να επιδιορθωθούν, να ματιστούν πάραυτα, αντικαταστάθηκαν με άλλους.
Βάρδιες ναυτών παρέμειναν στην πλώρη και στη πρύμη για άμεση επέμβαση στο επόμενο καπρίτσιο της ρεστίας. Γιατί το φαινόμενο ήταν σίγουρο ότι θα επαναλαμβάνονταν καθώς και το εγχείρημα αντιμετώπισής του. Το ερώτημα ήταν, πότε;

Ποντοπόρος ναυτική ζωή! Εναλλαγές πλήρους ηρεμίας με emergency. Η ζωή, η καριέρα διαρκώς στο ρίσκο, αντιμετωπίζοντας σχεδόν πάντα νέες προκλήσεις!

Συνεχίζεται…

Chrisgio

Δευτέρα, 6 Ιουνίου 2016

Διάλογοι με τον πράκτορα, τον πιλότο και σκόρπιες σκέψεις

-Το πλοίο θα μείνει στο Salalah μέχρι αύριο το βράδυ το πολύ μεθαύριο το πρωί μου είπε.
-Μόνο; Ρώτησα με τη φωνή μου σε χρώμα μινόρε.
-Μόνο, άντε μέχρι μεθαύριο το πρωί.
Συνήλθα και σκέφτηκα: «Ευτυχώς να γλυτώσουμε από τη ρεστία!»
Αλλά κακώς είχα συνέλθει: «Και οι πειρατές που περιμένουν απ’ έξω»;
Από πού να φυλαχτείς; Ο ναυτικός, το έχω ξαναπεί, δεν ηρεμεί ποτέ και πουθενά όταν ταξιδεύει. Κάθε στιγμή, κάθε ώρα, θα υπάρχει αυτό το κάτι να του κόβει το χαμόγελο, την ηρεμία, χρόνια από τη ζωή του.

Σήκωσα το τηλέφωνο και είπα στον αξιωματικό φυλακής να ενημερώσει το πλήρωμα για τον χρόνο παραμονής μας.
-Μπορεί να θέλουν να βγουν έξω. Αν ναι πρέπει να το κάνουν απόψε. Για αύριο δεν το εγγυώμαι. Προσέξτε, χωρίς να παραβιάσουμε την ασφάλεια. Αυτοί που πρέπει να μείνουν μέσα, θα μείνουν μέσα, του είπα.

Λίγο αργότερα ένα κύμα μελών του πληρώματος πέρασε από το γραφείο μου να πάρουν τα διαβατήριά τους. Η έξοδος στο maximum. Οι υπόλοιποι ήλπιζαν σε αυριανή καθυστέρηση αλλιώς στο Dubai θα έπαιρναν το αίμα τους πίσω. Το καράβι έμεινε με το μισό πλήρωμα για τις επόμενες ώρες. Το πλήρωμα ασφαλείας.

-Και έχε υπ’ όψη σου ότι το λιμάνι έχει ρεστία! επανέλαβε ο πράκτορας.
«Το ξέρω» είπα μέσα μου. Ήξερε τον κίνδυνο γι΄αυτό το έλεγε και το ξανάλεγε.
Του άλλαξα το θέμα απότομα!
-Για πες μου περισσότερα για την πατρίδα σου.
-Το Ομάν; Η ζωή στο Σουλτανάτο μπορεί να συγκριθεί σε μεγάλο βαθμό με τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.
«Μην τα παραλέμε» είπα μέσα μου. Αλλά έτσι είναι ο Άραβας όταν πρόκειται να εκθειάσει τη χώρα και τη ράτσα του. Γίνεται πάντα υπερβολικός.
-Δεν έχουμε καμιά σχέση με την Υεμένη, τη Σαουδική Αραβία, συνέχισε. Δεν νοιώθουμε να «πνιγόμαστε», κι αυτό είναι καλό. Η χώρα προοδεύει!
-Υπάρχουν σημεία στην πόλη για τους ξένους; Να περάσουν καλά;
-Καταλαβαίνω τι σκέφτεσαι αλλά στο ξαναλέω. Είναι μια χαρά έξω. Να ξέρεις ότι έχουμε και πολλούς τουρίστες. Και κάθε χρόνο έρχονται όλο και περισσότεροι. Επίσης το Ομάν έχει και αρκετό πράσινο.
-Θα αστειεύεσαι βέβαια.
-Καθόλου! Εδώ στα παράλια όχι αλλά στα βουνά της ενδοχώρας υπάρχει πολύ πράσινο και νερό! Οι μουσώνες του Ινδικού μπορεί να κάνουν τη ζωή δύσκολη σε σας τους ναυτικούς όπως και σε λιμάνια σαν το Salalah αλλά γενικά στις χώρες που επηρεάζουν είναι ευεργετικοί. Πολλή υγρασία και πολλές βροχές.
-Ποια πρέπει να είναι η διαγωγή μας κατά την έξοδό μας στην πόλη, μη βρούμε τον μπελά μας;
-Δεν υπάρχει πρόβλημα, είμαστε ελεύθερη χώρα….
-Μπορούμε για παράδειγμα να φλερτάρουμε γυναίκα;
Σκοτείνιασε και χαμογέλασε ελαφρά. Τον πάτησα στον… κάλο!
-Όχι!
-Τότε τι ελεύθερη χώρα είστε;
-Ε μην το παρακάνουμε κιόλας! Βγείτε κάντε ότι θέλετε! Και αλκοόλ υπάρχει που μπορείτε να πιείτε ελεύθερα αλλά υπάρχουν ταμπού που δεν έχουν ξεπεραστεί και θα αργήσει να έρθει αυτή η ώρα.
-Χρήσιμο αυτό το τελευταίο. Να το έχουμε υπ΄όψιν μας!
Χαμογέλασε ανόρεχτα. Είπαμε, του πάτησα τον κάλο!

*******

Θυμήθηκα τα λόγια του Ινδού πιλότου που μας έδεσε στο λιμάνι. Όταν άρχισα να τον ρωτώ πληροφορίες για την  άγνωστη χώρα.
-Πως τα περνάτε εδώ, τον ρώτησα.
-Μια χαρά, μου είπε.
-Μέχρι σήμερα από τα μαθήματα της γεωγραφίας στο σχολείο αλλά και τα πολλά περάσματα από και προς τον Περσικό Κόλπο γνώριζα μόνο την πρωτεύουσα το Muscat κι αυτή από μίλια μακριά κυρίως τα φώτα της όταν περνούσα νύχτα.
-Υπάρχουν κι άλλες πόλεις όπως καταλαβαίνεις. Με κοίταξε και χαμογέλασε.
-Εσύ από το Salalah είσαι;
-Όχι, εγώ είμαι Ινδός, από τη Βομβάη και καθολικός, πρόλαβε να το ξεκαθαρίσει.
Το είχα καταλάβει αφού τα πολύ καλά Αγγλικά του ακούγονταν μαζί με το… «βότσαλο στο στόμα» να τα ακομπανιάρει. Την… Ινδική εκδοχή των Αγγλικών.
-Δεν έχω πάει στη Βομβάη αλλά νότιά της. Στο Μαρμαγκάο στη Γκόα αλλά και ακόμα νοτιότερα στο Μαγκαλόρε έχω φορτώσει μινεράλι κάμποσες φορές εκεί, του είπα.
Του άρεσε αυτό που άκουσε. Χαμογέλασε και συνέχισε.
-Όλοι οι ξένοι εδώ είμαστε με σύμβαση. Μόλις λήξει φεύγουμε. Τυπικά δεν είμαστε μόνιμοι αλλά οι καλοί και οι χρήσιμοι σχεδόν πάντα ξαναγυρίζουν. Πολλοί από μας έχουμε πολλά χρόνια εδώ.
-Υπάρχουν πολλοί ξένοι;
-Πάρα πολλοί! Αυτοί που κυρίως δουλεύουν στο Ομάν είναι οι ξένοι!
-Και οι ντόπιοι τι κάνουν;
-Σε ιδιαίτερες υψηλές θέσεις σε εταιρείες αξίζουν δεν αξίζουν. Οι ξένοι βγάζουν το χαμαλίκι. Η κύρια όμως ασχολία τους είναι η παραγωγή.
-Η παραγωγή; Τι είδους παραγωγή;
-Παραγωγή παιδιών; Αύξηση του πληθυσμού. Αραδιάζουν παιδιά το ένα πίσω από το άλλο. Μπορεί σαν χώρα να φαίνεται ότι έχει κάποιες ελευθερίες αλλά το Ισλάμ εξακολουθεί να ασκεί την επιρροή του σε μεγάλο βαθμό. Όνειρο κάθε μωαμεθανού είναι να κυριαρχήσει το Ισλάμ στον κόσμο. Και ένας από τους ήπιους τρόπους της επιβολής του είναι να γίνουν περισσότεροι από όλους τους άλλους. Να γίνουν όλοι οι υπόλοιποι λαοί μειοψηφία σ΄αυτόν τον πλανήτη. Παιδιά λοιπόν! Πολλά παιδιά! Αυτό ισχύει σε όλες τις Ισλαμικές χώρες!
-Από το να ζώνονται με μπόμπες καλύτερο μου ακούγεται, είπα.
-Ναι σίγουρα! Πάντως δεν είναι άσχημα, περνάμε καλά! Εγώ έχω εδώ και την οικογένειά μου! Όπως γνωρίζεις κι εσύ, δουλειές όπως αυτή του πιλότου είναι ξεχωριστές και αν δεν συμβεί κάτι κακό είμαι μόνιμος. Τα χρήματα είναι αρκετά, πληρώνομαι στην ώρα μου, άρα όλα καλά κι ευτυχισμένος!

Οι σύντομες κουβέντες του ναυτικού με διάφορους ανθρώπους της μιας και μοναδικής συνάντησης μαζί τους σε κάθε γωνιά της γης είναι συνήθως «γεμάτες». Μαθαίνεις πράγματα!... Κι αν η επιθυμία για τη γνώση είναι έντονη και επίμονη συχνά κρύβουν εκπλήξεις!... Κι όσο μαθαίνεις τόσο οι ερωτήσεις έρχονται αυθόρμητα στα χείλη σου. Σε σταματάει μόνο το «σύντομο»!...
Ο χρόνος που τρέχει, ενώ δεν έχει τέλος, είναι περιορισμένος σε κάθε στάση, σε κάθε λιμάνι, σε κάθε χώρα.

*******

Με τον πράκτορα δεν είχαμε να πούμε τίποτα περισσότερο. Μου επανέλαβε να προσέχουμε τη ρεστία με καληνύχτισε και δώσαμε ραντεβού για την επομένη το πρωί.
-Θα είμαι εδώ κατά τις 8, μου είπε.
-Κάντο 9-10 του είπα χαμογελώντας.
-Εντάξει κάπτεν!
Έφυγε κι έμεινα μόνος!

Στην πόρτα ένας Νοτιοασιάτης. Φιλιπίνος ήταν.
-Εσύ τι θες; του είπα.
-Θες κάρτα internet; με ρώτησε.
-Πόσα;
-50 δολάρια για μια μέρα ανάντησε ο εκβιαστής!
-Φέρε μία! «Ξεφτιλισμένε» είπα μέσα μου.

Πήρα την κάρτα, μου έδωσε οδηγίες πώς να την ενεργοποιήσω κι έφυγε!

Ναυτικός πέρα απ΄όλα τ΄άλλα σημαίνει και κορόιδο. Έρμαιο των απανταχού αεριτζήδων, απατεωνίσκων που ξεπροβάλουν στις αποβάθρες των λιμανιών ανάμεσα από κοντέινερς, βουνά κάρβουνου, παλέτες και μινεράλι.
Στόχος τους η αισχοκέρδια, η κλοπή με νομιμοφανή τρόπο αυτών που εν γνώσει τους υποκύπτουν στον εκβιασμό τους, στο βωμό της μοναξιάς και της λαχτάρας της επικοινωνίας.

Συνδέθηκα και χάθηκα στην virtual reality του Skype, των δικών μου ανθρώπων.
Το σήμα δυνατό η επικοινωνία καλή.
Η διασκέδαση του ναυτικού είχε αρχίσει!

Συνεχίζεται...

Chrisgio
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...