ΕΝ ΟΙΚΩ!...

Τρίτη, 24 Απριλίου 2018

Πλησιάζοντας στο αγκυροβόλιο της Μαλαισίας

Στο μυαλό μου είχε φωλιάσει σαν κακός μπελάς η αγκυροβολία στα χωρικά ύδατα της Μαλαισίας, μέσα στα port limits του Johor, της μεγαλύτερης πόλης/λιμένος της Νότιας Μαλαισίας που περιλαμβάνουν και το λιμάνι προορισμού μας Pasir Gudang που βρίσκεται καμιά 10ριά μίλια ανατολικά-νοτιοανατολικά του Johor!
Τα port limits στην περιοχή είναι και σύνορα των δύο χωρών. Ακόμα και άδεια να είναι τα αγκυροβόλια της Σιγκαπούρης αν αγκυροβολήσεις εκεί αντί σε αγκυροβόλιο της Μαλαισίας θεωρητικά και πρακτικά το πλοίο δεν θεωρείται αφιχθέν. Δεν μπορείς να σηκώσεις τη σημαία της Μαλαισίας. Δεν μπορείς να στείλεις NOR (Notice of Readiness). Δεν μπορείς να ελευθεροκοινωνήσεις. Είσαι αλλού, είσαι παράνομος και η Σιγκαπούρη θα σου ζητήσει να ξεκουμπιστείς!

Αν ο προορισμός σου είναι η Σιγκαπούρη πέρα των πολλών και μεγάλων αγκυροβολίων και το ότι γνωρίζεις εκ των προτέρων το σημείο αγκυροβολίας, εδώ και μερικά χρόνια τα πράγματα έγιναν πολύ πιο εύκολα αφού ο πιλότος είναι υποχρεωτικός γεγονός που σου λύνει τα περισσότερα προβλήματα.
Εμείς όμως πηγαίναμε στην Μαλαισία. Μισό μίλι πιο πέρα γεωγραφικά, «χιλιάδες μίλια» πολιτικοεμπορικά. Τίποτα το παράξενο στην όλη υπόθεση αν η κίνηση της περιοχής δεν ήταν τόσο πυκνή. Όλα σύμφωνα με το διεθνείς κανονισμούς και δίκαιο. Εκτάσεις στεριανές, εκτάσεις θαλασσινές. Από κει είσαι εσύ, από δω είμαι εγώ!... Τέλος…

Αντιθέτως με κάποιους άλλους λαούς που τα σύνορά τους ακόμα και σήμερα… είναι…
Τι κάθομαι και θυμάμαι τώρα…
Προβλήματα δίχως λύση!...

«Δεν θα βρω μέρος να αγκυροβολήσω…» μονολογούσα…
Όλα τα πλοία το ένα πάνω στο άλλο στην κυριολεξία.
Προσέγγιση με τίτλο «ο θεός βοηθός!»

Όσο πλησίαζα τα αγκυροβόλια αποτυπώνονταν με μεγαλύτερη ευκρίνεια στα RADAR. Άρχισα κι έπαιρνα τα πάνω μου. Έβλεπα κενό αλλά έπρεπε να ζυγώσω περισσότερο να το σιγουρέψω.

Μισή ώρα αργότερα τα πράγματα άρχισαν να ξεκαθαρίζουν.
Eίχα ήδη κόψει στροφές, πηγαίναμε HALF AHEAD και η ταχύτητα είχε χάσει το σφρίγος της, στους 7-8 κόμβους.
Tο μικρό κενό στα ανατολικά όρια του αγκυροβολίου ήταν πραγματικό και ήλπιζα να μην το προλάβει κάποιος άλλος «απελπισμένος».
Από κει που ήμουν αγχωμένος με το «μη δε βρω χώρο», στο «μη το πιάσει άλλος».
Αχάριστος; Αυτή είναι η ζωή!...

Συνεχίζεται…

Chrisgio

Πέμπτη, 19 Απριλίου 2018

Από το One Fathom Bank και το Raffles Lighthouse στην τελική ευθεία...

One Fathom Bank                     Φωτογραφία Google
Στις 3 το πρωί ήμασταν δίπλα στο φανάρι One Fathom Bank! Στο χάρτη αναφέρεται και σαν Permatang Sedepa. Ένα δύσκολο σημείο λόγω ρηχών νερών που απαιτεί προσοχή. Λίγο πριν είχε αρχίσει η ετοιμότητα πλοίου (stand by) που θα τελείωνε στο φουντάρισμα (αγκυροβολία).

Στο νοτιότερο σημείο του περάσματος όπου δεσπόζει το φανάρι του Raffles φτάσαμε στις 8 το βράδυ και στρίψαμε ανατολικά-βορειοανατολικά προς 061 μοίρες.
Ο φάρος πήρε το όνομά του από τον Sir Stamford Raffles, τον ιδρυτή της σύγχρονης Σιγκαπούρης το 1819.
Είχαμε μπει στην τελική ευθεία. Το ταξίδι ουσιαστικά είχε τελειώσει! Στο μυαλό μου ο ζητούμενος έστω και ελάχιστος χώρος αγκυροβολίας στα Μαλαισιανά νερά. Θα τον εύρισκα;...

Κοίταξα τη λίστα στο AIS (Automatic Identification System). Σύνολο πλοίων στην περιοχή που διέθεταν την συσκευή 1.395. Αγκυροβολημένα τα περισσότερα, εν πλω τα υπόλοιπα. Μαζί με τα μικρά, ψαράδικα, φορτηγίδες κλπ που δεν διέθεταν την συσκευή μπορεί ο αριθμός να ξεπερνούσε τα 1.500 καράβια. Ο αριθμός εξωφρενικός!

Πως χωρούσαμε όλοι;
Χμ! Όλοι οι καλοί (κακοί) χωράνε!...
Raffles Lighthouse                   Φωτογραφία Google
Μέσα στο σκοτάδι ρυμουλκά έσερναν μεγάλες φορτωμένες μαούνες (μπάριζες) με ανύπαρκτα φώτα ναυσιπλοΐας. Τόσο απλά και επικίνδυνα! Έπρεπε να μαντέψεις που βρίσκονταν το ρυμουλκό, που το ρυμούλκιο, που το ρυμουλκούμενο. Αγαπημένα μου RADAR, σας ευχαριστώ!

Ωστόσο στην κάθε νυχτερινή προσέγγιση της απαστράπτουσας «Πανώριας του Στενού» η ακτινοβολία της διαχέεται στη θάλασσά που την περιβάλλει και η όραση των ναυτικών βρίσκει αρωγό στον ακήρυχτο πόλεμό τους κατά του σκότους!...

Η Σιγκαπούρη είναι πανέμορφη είτε σαν θέα εκ του μακρόθεν, είτε σαν επισκέπτης στα εντός της. Έχω εικόνες και από τις δύο εκδοχές της. Κάθε φορά η μία σε προδιαθέτει θετικά για τη άλλη και η προδιάθεση είναι πλήρως συμβατή με την πραγματικότητα. Η Σιγκαπούρη δεν μπορεί να απογοητεύσει κανέναν!...

Συνεχίζεται…

Chrisgio

Σάββατο, 14 Απριλίου 2018

Υπό τον έλεγχο του VTIS...

Maritime and Port Authority of Singapore (MPA) Φωτογραφία Google
Λίγο μετά τα μεσάνυχτα στις 10 του μηνός Νοεμβρίου 2014 μπήκαμε στο Traffic Separation Schemes (Traffic Lanes). Εδώ χωρίζουν οι δρόμοι εισόδου-εξόδου.
Σαν φορτωμένη νταλίκα κάπου στον διεθνή Αθηνών-Λαμίας ακολουθείς το δεξιό ρεύμα. Η ενδιάμεση νοητή νησίδα αρκετού πλάτους μειώνει στο ελάχιστο τον κίνδυνο σύγκρουσης με αντιπλέοντα πλοία ή άλλων δυσάρεστων εκπλήξεων. Αλλά ποτέ δεν λες ποτέ. Ο αήττητος βλάκας είναι πάντα εκεί κοντά με τη μορφή Κινέζου ή Ινδού πλοιάρχου, ψαράδικου κλπ.

Την ίδια στιγμή τα σύγχρονα συστήματα παρακολούθησης πλοίων VTIS Μαλαισίας και Σιγκαπούρης, πανόπτες υψηλής τεχνολογίας της περιοχής, προσπαθούν να ελαχιστοποιήσουν ακόμα περισσότερο τους κινδύνους παρακολουθώντας ΟΛΑ τα πλοία που βρίσκονται στον τομέα τους και παρέχουν πληροφορίες ασφάλειας και κυκλοφορίας. Τα πλοία είναι υποχρεωμένα να αναφέρουν σε συγκεκριμένα γεωγραφικά στίγματα τη θέση τους και να ακολουθούν τις υποδείξεις τους.

Πολλές δεκαετίες πίσω, πριν καθιερωθούν οι σημερινοί κανόνες, οι κανονισμοί ναυσιπλοΐας δεν τηρούνταν αφού κανείς δεν ενδιαφέρονταν για την εφαρμογή τους, δεν υπήρχαν traffic lanes και VTIS. Ο καθένας έπλεε όπου και όπως ήθελε.
Τους τότε οι αήττητους βλάκες (ναυτικοί κι εκείνοι που δεν έδιναν λογαριασμό σε κανέναν) παραμόνευε μονίμως ο θάνατος. Ο εχθρός με τον οποίο τα βρίσκει σκούρα βλάκας.
Φωτογραφία Google
Οι πολλές καταγραμμένες τραγωδίες στα στενά της Σιγκαπούρης αφύπνισαν αυτούς που έπρεπε. Η κατάσταση σήμερα σαφώς κατά πολύ βελτιωμένη αλλά τα ατυχήματα συνεχίζονται! Το ανθρώπινο λάθος, η μηχανική βλάβη, η υψηλή κυκλοφορία, η μικρή θαλάσσια έκταση της περιοχής, όλα αυτά μαζί δημιουργούν το «εκρηκτικό» μίγμα που στο τέλος καταλήγει εκρηκτικό άνευ εισαγωγικών. Το μηδέν δεν πρόκειται να επιτευχθεί ποτέ, ωστόσο η διαρκής προσπάθεια μείωσης θα πρέπει να είναι πάντα ο στόχος.

Συνεχίζεται...

Chrisgio

Δευτέρα, 9 Απριλίου 2018

Rodo Island (Photos & Charts)

Λίγο πριν την είσοδο στο Malacca Strait. Αριστερά το Rodo Island
Το Rodo Island
Second Officer Hernando on duty
Το Rodo Island και τα αδερφάκια του δεξιά
Το Rodo Island...
... τα αδερφάκια του
Το Rodo Island και τα αδερφάκια του, αυτή τη φορά από αριστερά. Το καράβι πέρασε από τον Ινδικό ωκεανο στο Malacca Strait

 Συνεχίζεται...

Chrisgio

Τετάρτη, 4 Απριλίου 2018

From Indian Ocean to Rodo Island & Malacca Strait

Δύο ωκεανοί Ατλαντικός και Ινδικός... φαγώθηκαν. Μια δύο ώρες ακόμα και να μπούμε στο Malacca Strait. Αριστερά μας το Rodo Island.
Το βράδυ της 6ης Νοεμβρίου αλλάξαμε ακόμα ένα ημισφαίριο. Κόψαμε την νοητή γραμμή του ισημερινού και περάσαμε στο βόρειο. Το βορειοδυτικό άκρο της Σουμάτρας απείχε 2 μέρες.

Ο καιρός παρατεταμένη μπουνάτσα! Το ταξίδι από την Αργεντινή στη Μαλαισία είναι αυτό που οι ναυτικοί ονειρεύονται να συναντούν στη θητεία τους σε κάθε βαπόρι. Απροβλημάτιστο, ήσυχο, ήρεμο!
Ίσως η φύση μας το χρωστούσε μετά την ταλαιπωρία του προηγούμενου από Σιγκαπούρη, Galle, Salalah, Fujairah, Jebel Ali, Fujairah, Durban έως το San Lorenzo. Τότε που η πειρατική απειλή, τα μουσόνια του Ινδικού και ο χειμώνας του Νοτίου Ατλαντικού βάλθηκαν να μετρήσουν τα σωματικά και ψυχικά μας όρια! Αν κάτι προβλημάτισε στο ταξίδι ήταν η μακράς διάρκειας καθυστέρηση επιβεβαίωσης του τελικού προορισμού. Κάθε τόσο οι ναυλωτές άλλαζαν το λιμάνι και ζητούσαν/απαιτούσαν διαφορετικό πλάνο εκφόρτωσης, ενώ τα λιμάνια αυξήθηκαν σε 3!
Lumut, Port Klang, Pasir Gudang, με όλους τους συνδυασμούς προσέγγισης. Η σειρά λιμένων, εκφόρτωσης και ποσοτήτων οριστικοποιήθηκε μια μέρα πριν πιάσουμε τη Σουμάτρα.
1o-Pasir Gudang, 2o-Lumut, 3ο-Port Klang.
Μια σειρά μη λογική γεωγραφικά αλλά στις μεταφορές και μάλιστα φορτίων τεραστίων ποσοτήτων, η απόσταση δεν παίζει πάντα τον πρώτο λόγο. Υπάρχουν πρόσθετοι λόγοι και παράμετροι όπως η άμεση διάθεση προβλήτας εκφόρτωσης στο λιμάνι, ενδεχόμενη μεγάλη αναμονή λόγω συμφόρησης, μεγάλου αριθμού πλοίων όμοιου φορτίου, το βάθος του λιμανιού, η ποσότητα που πρέπει να εκφορτωθεί στο κάθε λιμάνι, όταν το φορτίο όπως είναι τα σιτηρά που μεταφέραμε δημιουργεί προβλήματα ευστάθειας σε ενδιάμεσες καταστάσεις από το ένα λιμάνι στο άλλο, απεργίες κλπ!

Πιάσαμε το Rondo Island, τον... χωροφύλακα στην είσοδο του Malacca Strait στo βορειοανατολικό άκρο της Σουμάτρας, το μεσημέρι της 8ης Νοεμβρίου.
Αν ο καιρός εποφθαλμιούσε επίθεση εναντίον μας είχε ατυχήσει! Από δω και πέρα οι πιθανότητες να το πετύχει έτειναν στο μηδέν.
Το φέραμε βόλτα από την βορινή πλευρά του και μπήκαμε στο Malacca Strait, αυτή την νοτιοανατολικής κατεύθυνσης χοάνη που οδηγεί, στενεύοντας συνεχώς, στο Singapore Strait και τελικά στη Σιγκαπούρη πριν συναντήσει την Νότια Κινεζική Θάλασσα στην ανατολή.
Το Rodo Island με τα μικρά του αδερφάκια
Εμείς θα σταματούσαμε στη Σιγκαπούρη. Το Pasir Gudang βρίσκεται σε ελάχιστη απόσταση απέναντι από την βόρεια πλευρά της. Πορείες 081, 106, 133… νοτιοανατολικές!

Η θάλασσα, λίμνη λεία και απαστράπτουσα, σαν φρεσκοχυμένο ατσάλι σε ακαθορίστου σχήματος και μεγέθους καλούπι τη στιγμή που το άστρο της ημέρας την άγγιζε με ερωτισμό και θέρμη!
Θερμοκρασίες από 30-32 έως 37-38, υγρασία ανυπόφορη, ατμόσφαιρα καταθλιπτική με τον καιρό να εναλλάσσεται από ήλιο σε βροχή. Βρισκόμασταν εδώ και μερικές μέρες στην τροπική ζώνη και επρόκειτο να μείνουμε κάμποσο καιρό.

Στο μυαλό μου η δύσκολη προσέγγιση στη Σιγκαπούρη! Ανάμεσα σε εκατοντάδες καράβια κάθε μεγέθους και είδους που προσπαθούν να κάνουν το ίδιο πράγμα. Να προσεγγίσουν, να ξεφορτώσουν, να φορτώσουν, κυρίως να ανεφοδιαστούν και να αναχωρήσουν!

Συνεχίζεται…

Chrisgio

Παρασκευή, 30 Μαρτίου 2018

My birthday & Μy friend Hernando Ricamara Rivadeniera

Το ημερολόγιο έγραφε 3 Νοεμβρίου, την ημέρα γέννησής μου! 58 είχε γράψει το κοντέρ! Χρόνια μου πολλά! Άλλη μια μοναχική επέτειος! Κάτι τέτοιες μέρες στο βαπόρι με πιάνει μελαγχολία, δεν θέλω να βλέπω κανένα. Το τηλεφώνημα που περιμένω κάθε χρόνο από το σπίτι, και κάποια στιγμή γίνεται, με φέρνει σε κατάσταση ψυχικής κατάρρευσης.
Όμως ακόμα και μετά τη «πτώση» η ζωή συνεχίζεται. Ανασηκώνομαι, ξεσκονίζομαι, βγάζω τα πρεσβυωπικά γυαλιά, σκουπίζω τα δάκρυα, προχωρώ! Τι άλλο μπορώ να κάνω; Περιμένω την ώρα του γυρισμού! Στην ουσία παρακαλάω να γεράσω ακόμα περισσότερο, γρηγορότερα!

Θαλασσινή ζωή!

Κατά τις 10 ανεβαίνοντας στη γέφυρα ο Hernando, ο Φιλιππίνος ανθυποπλοίαρχος, ήρθε κοντά μου και μου πρότεινε το χέρι.
«Happy birthday captain!» μου είπε στ’ αγγλικά. «58 σήμερα;» συνέχισε σίγουρος για την ερώτηση, στην ουσία χωρίς ερωτηματικό, στα ελληνικά.
Το θυμήθηκε! Ήταν η τρίτη φορά που μου ευχόταν για την ίδια επέτειο. Τρία καράβια μαζί!
«Ναι 58, ευχαριστώ Hernando, salamat» (ευχαριστώ στη γλώσσα του την tagalog) του απάντησα!
Ακριβώς έτσι όπως τα γράφω. Καμιά 30ρια λέξεις στη γλώσσα του γνωρίζω εγώ, καμιά 100στή ελληνικές αυτός και τα υπόλοιπα, δηλαδή όλα, στ’ αγγλικά.

Η τύχη τα έφερε έτσι και είχε παραλληλίσει τις ζωές μας για 3 συνεχή βαπόρια! Στα 54 του, σχεδόν συνομήλικοι, σχεδόν φίλοι και αμοιβαία εκτίμηση, πάλευε για τα 4 παιδιά του.
Hernando Ricamara Rivadeniera!...
Ένας «ΚΥΡΙΟΣ» που προσπαθούσε να μαντέψει κι αυτός τη ώρα του παροπλισμού του. Τα παιδιά του όμως τον είχαν, κι αυτόν, ακόμα ανάγκη.
Όπου και να ζεις, σε όποιον θεό κι αν πιστεύεις, ότι και να κάνεις, οι αξίες τις ζωής είναι πάντα οι ίδιες
Μερικές μέρες ακόμα μπορεί μήνες και μετά μπορεί να μην τον ξαναδώ ποτέ στη ζωή μου!

Ναυτική ζωή, ναυτικές ιστορίες!

Συνεχίζεται…

Chrisgio

Κυριακή, 25 Μαρτίου 2018

Από τη Necochea στον Ινδικό Ωκεανο (Necochea to Indian Ocean)

Κατά το ταξίδι μας προς την Recalada από την Νότιο Αφρική κρατούσαμε σταθερή πορεία 271 μοιρών.

Όταν όμως πρόκειται να κάνεις το ίδιο ταξίδι από την ανάποδη δεν έχεις παρά να κάνεις στροφή 180 μοιρών.
Προσοχή όχι στροφή 360 μοιρών, έτσι; Αυτά είναι αριστερο-πρωθυπουργικά ανώτερα μαθηματικά.
Κάνουμε λοιπόν την αφαίρεση 271-180, το αποτέλεσμα το χαράσσουμε πορεία στο χάρτη και από κει στην πυξίδα. Κάπως έτσι απλά ταξιδεύουν τα καράβια.

Η πλώρη μας στο Cape Agulhas της Νοτίου Αφρικής. Πορεία 091 μοί-ρες, ανατολική. Η διαφορά του γεω-γραφικού πλάτους μεταξύ Recalada και Necochea δίνει αυτή την μικρή διαφορά της πορείας, 089 αντί για 091 μοίρες
Ο καιρός χωρίς να είναι εντελώς στα καλά του θα μπορούσε να χαρα-κτηριστεί καλός. Αρχές Οκτωβρίου και ο Χειμώνας είχε αρχίσει να δίνει χώρο στην Άνοιξη. Σαν τις αντίστοι-χες πρώτες μέρες του Απριλίου του Βορείου Ημισφαιρίου. Καμιά σχέση με αυτά που αντιμετωπίζαμε στην δυτική πορεία μας προς την Αργε-ντινή.

Στις 14 Οκτωβρίου 2014 αρχίσαμε πάλι να κόβουμε φέτες τον πλανήτη. Φτάνοντας σε γεωγραφικό μήκος 000 μοίρες αλλάξαμε ημισφαίριο, από το δυτικό στο ανατολικό ενώ δεκαεφτά μέρες μετά την έναρξη του ταξιδιού στις 19 του μηνός, κάπου εκεί ανοιχτά της Νοτίου Αφρικής γυρίσαμε σε πορεία ανατολική-βορειοανατολική, 065 μοιρών.
Με τον καιρό εδώ και μερικές μέρες να έχει αρχίζει να μας τα χαλάει ελαφρώς, αφήσαμε πίσω μας το Cape Agulhas, το νοτιότερο άκρο της Αφρικής. Καθώς αγκαλιάζαμε τα παράλιά της, το ομώνυμο ρεύμα Agulhas Current άρχισε να μας επηρεάζει. Συνέχιζε να μας εναντιώνεται για μερικές ακόμα μέχρι που την αποχωριστήκαμε για χάρη της Νότιας Μαδαγασκάρης. 
Όμως ρετάλι του South Equatorial Current που είχε ξωκείλει από το κύριο σώμα του μας αντελήφτηκε και σε συνδυασμό με το μεγάλο το swell πήραν τα ηνία της ταλαιπωρίας και της καθυστέρησης! Είχαμε καθηλωθεί σε χαμηλές ταχύτητες. Η Μαλαισία φαινόταν αρκετά μακριά κι εμείς αρχίσαμε να ρίχνουμε κλεφτές ματιές στην κατανάλωση/αυτονομία του πλοίου. Δεν υπήρχε πρόβλημα, αλλά οι ασκήσεις επί χάρτου λαμβάνοντας υπ’ όψιν ακραία σενάρια δεν βλάπτουν.

25-26-27 Οκτωβρίου βρισκόμασταν νότια των Reunion και Mauritius (Άγιος Μαυρίκιος) Islands. Ανήμερα της 28ης Οκτωβρίου και αυτά τα νησιά είχαν μείνει πίσω μας και αριστερά. Το ρεύμα είχε εξασθενίσει και η ταχύτητα είχε βελτιωθεί.
Πλησιάζαμε τα όρια της Piracy High Risk Area του Ινδικού Ωκεανού. Η πορεία ανάλογη προς 058 μοίρες εκτός της επικίνδυνης περιοχής έστω και τόσο μακριά από τη Σομαλία. Φύλαγε τα ρούχα σου να ‘χεις τα μισά.
Τίποτα δεν υπήρχε πια ανάμεσα στο πλοίο και το βόρειο άκρο της Σουμάτρας, κανένα εμπόδιο. Μόνο ο κακός καιρός, που δεν φαινόταν πιθανή η εμφάνισή του, θα μπορούσε να χαλάσει την ήρεμη ζωή μας. Τα μουσόνια είχαν ξεθυμάνει δίνοντάς μας ραντεβού για την επόμενη χρονιά.
Θαυμάσιες μέρες διαδέχονταν υπέροχες ρομαντικές νύχτες και φεγγάρια... αυστηρώς ακατάλληλα για ναυτικούς.
Ναυτική ζωή!... Η ζωή ανάποδα!...

Από μέρες περιμένοντας την εθνική γιορτή καταστρώναμε «σχέδια» πώς να την περάσουμε, αργία γαρ! Κι αφού η παρέλαση δεν ενδείκνυται σε πλοίο με 16 άτομα πλήρωμα από τους οποίους οι 9 είναι αλλοδαποί, καταλήξαμε σε ένα πλούσιο μπάρμπεκιου στην πρύμη του πλοίου! Όταν με είδαν να ανάβω τσιγάρο, κάνοντας πλάκα εγώ ένας φανατικός αντικαπνιστής, έτρεξαν να βγουν φωτογραφία μαζί μου. Σπάνιο φαινόμενο άξιο απαθανάτισης! Έτσι απλά κύλησε αυτή η μέρα με κουβέντα, ρεμπέτικα και μπύρες ελεγχόμενης ποσότητας.

(Το κείμενο που ακολουθεί, ίσως την ημέρα της ανάρτησής του να μοιάζει άκαιρο και κρύο αστείο, ίσως όχι. Η πραγματικότητα θα αποφανθεί για την συγκρότηση των σκέψεών μου για το μέλλον που ήδη είναι εδώ. Γράφτηκε τις ημερομηνίες που αναφέρονται στις ναυτικές μου αφηγήσεις και χωρίς να έχω την ικανότητα Νοστράδαμου. Το αφήνω λοιπόν όπως ήταν την ημέρα που το έγραψα και στην κρίση του καθενός. Το κάτι παραπάνω είναι μόνο αυτή η πρόσθετη παράγραφος.)

*****

«Επίσημοι» με τις ανούσιες βλακώδεις δηλώσεις τους στο καράβι δεν υπήρξαν, όπως επίσης ΠΑΜΕ, ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΕΛ, ΚΚΕ κλπ, οπότε ούτε φάσκελα ούτε «γαλλικά», ούτε επεισόδια! Εκείνο που με λυπεί, με παραξενεύει, με προβληματίζει και μου δημιουργεί ανησυχητικές υποψίες είναι ότι εξακολουθεί να βρίσκεται σ’ αυτή την κατηγορία και ο ΣΥΡΙΖΑ, αξιωματική αντιπολίτευση, ων. Δεν έχει καταλάβει ακόμα τη θέση του στο πολιτικό τοπίο.
Σκούζει, ουρλιάζει, χτυπιέται ανοήτως, σα να μην καταλαβαίνει τι τον περιμένει! Εκτός πραγματικότητος σχοινοβατεί σε ασύλληπτα ύψη έχοντας πλήρη άγνοια κινδύνου. Ανυπομονώ να τον ακούσω να απολογείται στους γίδο-ψηφοφόρους του για όλα αυτά που τάζει όταν γίνει κυβέρνηση, γιατί θα γίνει!
Που είσαι Αντρέα μου, πρωτοπόρε του λαϊκισμού, επιστήμονα/παραγωγέ λάσπης και πολιτικού δηλητηρίου, να δείξεις πάλι το δρόμο της επίπλαστης ευημερίας!

Ποιος Μισσισσιππής και ποιος Αμαζόνιος, ποιο ορμητικό ποτάμι θα τον πάρει σβάρνα και τον πνίξει από τις πρώτες μέρες της εξουσίας του.

 ---------------

Δεν παρακολουθώ τις παρελάσεις όταν βρίσκομαι στην πατρίδα! Δεν έχω άποψη για το αν πρέπει να γίνονται, δεν με νοιάζει, ίσως και να μην είμαι τόσο πατριώτης! Ωστόσο προς το παρόν τις αποδεχόμαστε.
Από την άλλη αν το δει κανείς, τα παιδιά μας σήμερα δεν είναι σε θέση να ξεχωρίσουν το 1821 από το 1940! Τα περισσότερα ανιστόρητα ακόμα και στα βασικά γεγονότα που σημάδεψαν αυτό το τόπο!
Είμαι όμως κάθετα αντίθετος στις μούντζες και τις ύβρεις. Μπορεί οι σημερινοί αξιωματούχοι αυτού του τόπου, πλην ελαχίστων, να μην αξίζουν τη θέση που κατέχουν, αλλά την ώρα της παρέλασης, δεν αποτίουμε φόρο τιμής στα πρόσωπά τους αλλά στους θεσμούς και σ’ αυτούς που την αξίζουν. Το ότι τους αντιπροσωπεύουν την ευθύνη την φέρουμε αποκλειστικά εμείς! Η ψήφος μας τους επιτρέπει να στέκονται στις εξέδρες των επισήμων!

Δεν ξέρω αν η μέρα στην Ελλάδα εξελίχθηκε με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. Εμείς πάντως λίγο μετά τις 2 το μεσημέρι είχαμε πάει για τη μεσημβρινή σιέστα.

*****

Οι μέρες περνούσαν και το ημερολόγιο έγραφε 1η Νοεμβρίου 2014, ένας πλήρης μήνας εν πλω και το ταξίδι σε εξέλιξη. Είχαμε αφήσει προ πολλού πίσω μας και το νησάκι Rodriguez, δηλαδή τα ανατολικά υπόλοιπα του συμπλέγματος των Reunion και Mauritius. Σε παράλλαξη και απόσταση 440 μιλίων βορειοδυτικά το Chagos Archipelagos όπου και το νησάκι Diego Garcia με την γνωστή βρετανική βάση που ελέγχει όλον τον Ινδικό Ωκεανό.

Συνεχίζεται…

Chrisgio

Τρίτη, 20 Μαρτίου 2018

Η αναχώρηση από τη Necochea

Προς την έξοδο και τα Sea Lions σαν σε τιμητικό άγημα
Η 2α Οκτωβρίου 2014 ήταν η μέρα της αναχώρησης.
Πότε πέρασαν 21 μέρες από τότε που φουντάραμε στη Recalada, πότε ανεβήκαμε τον Rio Parana, πότε φορτώσαμε στο San Lorenzo, πότε κατεβήκαμε το ποτάμι, πότε ήρθαμε στη Necochea, ούτε που το κατάλαβα!

Το μεσημέρι η φόρτωση τελείωσε. Οι γνωστές διατυπώσεις αναχώρησης και κυρίως η υπογραφή των εγγράφων του φορτίου τελείωσαν σύντομα. Μαζί με τ’ άλλα και το έγγραφο για τα Falkland Islands (Islas Malvinas για τους Αργεντινούς) που ο πλοίαρχος πρέπει να υπογράψει, με το έτσι θέλω, γιατί αλλιώς το πλοίο δεν φεύγει.
Τα Sea Lions
Το καράβι ασφαλίστηκε και προετοιμάστηκε για ταξίδι. Ο πιλότος επιβιβάστηκε τα ρυμουλκά έδεσαν πάνω μας και ξεκολλήσαμε από την προβλήτα.
Αργά προχωρήσαμε προς την έξοδο αποχαιρετώντας τα Sea Lions. Λίγο πριν την έξοδο του λιμανιού λύσαμε τα ρυμουλκά και ο πιλότος αποβιβάστηκε όταν είχαμε είχε βγει στην ανοιχτή θάλασσα.
-Hasta pronto, μου είπε.
Χαμογέλασα χωρίς να απαντήσω και κατάλαβε ότι ΔΕΝ τον κατάλαβα!
-Ι see you next time, μου είπε στ’ αγγλικά!
«Πιθανόν, ποιος ξέρει» σκέφτηκα!
-Hasta la vista, του απάντησα στα σπανιόλικα για να πάρω τη ρεβάνς!
-Hasta la vista, επανέλαβε γελώντας κι έφυγε!
Κοντά στην έξοδο
Ξαφνικά μείναμε πάλι μόνοι μας. Η συμπαθής Necochea θα μας λείψει!

Το λογκάδο (μακρύ) ταξίδι των 9.500 μιλίων είχε ξεκινήσει στις 3 το απόγευμα.
Στο Lumut της Μαλαισίας στο Malacca Strait θα είμαστε, αν τελικά πάμε εκεί, το νωρίτερο σε 36 μέρες!
Καλό ταξίδι!
Τα Sea Lions
Κοντά στην έξοδο και η βόρεια παραλία της Necochea
Κοντά στην έξοδο

Συνεχίζεται…

Chrisgio

Πέμπτη, 15 Μαρτίου 2018

Στην ταβέρνα EL LOCO

Πως θα μπορούσε να είναι δική μου όταν ήμουν εκεί βράδυ... Φωτογραφία Google
Το ταξί σταμάτησε στη πόρτα του «EL LOCO». Πληρώσαμε και βγήκαμε έξω.
Είχα να πατήσω αυτό το πεζοδρόμιο 19 χρόνια. Δεν αναγνώρισα το μέρος, δεν μου θύμιζε τίποτα. Κάποιος θα μπορούσε να μου πει, «Τι να αναγνωρίσεις ρε αθεόφοβε μετά από τόσα χρόνια; Μία που μπήκες και μια που βγήκες, βράδυ, και φορτωμένος με αλκοόλ στο αίμα σου» και θα είχε δίκιο. Αλλά είχα τακτοποιημένη αλλιώς την εικόνα στη μνήμη μου.
Ήταν η πρώτη και τελευταία φορά στα 1995(;) με τη γυναίκα μου στο πλάι μου. Είχα μπει στην ταβέρνα με διάθεση να δοκιμάσω τα πάντα, αλλά είχα ξεχάσει ότι το κατηγορίας φτερού έτερον ήμισυ απλώς θα δοκίμαζε. Ναι έφαγα και ήπια μόνος μου τον αγλέορα, με έναν απλό παρατηρητή δίπλα μου.

Ο Αργεντίνοι είναι μάστορες στα κρέατα και ειδικά στα ψητά. Έχουν δικούς τους τρόπους, μοναδικούς. Αλλιώς στήνουν τη φωτιά, αλλιώς το κρέας. Το αποτέλεσμα ποιοτικά μπορεί να χαρακτηριστεί Θεσσαλικό, Ρουμελιώτικο αλλά είναι κάτι τελείως διαφορετικό κυρίως με κρέατα μοσχαρίσια και βοδινά! Όλα μαλακά και πολύ νόστιμα.

Ανοίξαμε τη πόρτα και μπήκαμε μέσα. Ούτε τον χώρο θυμόμουν έτσι (επίσης αλλιώς τον είχα στο μυαλό μου) αλλά αυτός θα μπορούσε να είχε ανακαινιστεί όχι μία αλλά πολλές φορές μετά από τόσα χρόνια. Είχα ασχοληθεί πολύ με λεπτομέρειες του παρελθόντος και όπως πήγαινα θα έχανα το παρόν.

Η παρέα γνήσια ναυτική αυτή τη φορά και με καλή διάθεση.

Ήρθε μια σερβιτόρα μ’ ένα μπλοκάκι στο χέρι για παραγγελία. Κάτι είπε αλλά το μόνο που πιάσαμε ήταν το BUENA TARDE. Τα υπόλοιπα τα πήρε ο άνεμος. Προφανώς μας καλωσόρισε και μας ρώτησε τι θα πάρουμε. Εμείς με το μενού που προηγήθηκε γραμμένο στα Ισπανικά δεν είχαμε βγάλει άκρη. Θυμήθηκα τότε τις 6 λέξεις που χρησιμοποίησα πριν από λίγη ώρα στο δρόμο. Αφαίρεσα τις τρεις από αυτές και επανέλαβα όσες είχαν μείνει. Τις υπόλοιπες 3. -LOMO, ASADO, CHORIZOS…
Χαμογέλασε και μπέρδεψε κάτι ισπανικά με αγγλικά ρωτώντας.
-RARO, MEDIO, BIEN hecho?
Έπιασα τις τρεις από τις 4 λέξεις. Αυτές με τα κεφαλαία γράμματα. Σαν να μας έλεγε, «τα θέλετε ωμά, μέτρια, καλοψημένα;»
Εγώ κι ο ανθυποπλοίαρχος που τον είχα μυήσει παλαιότερα στο όχι καλοψημένο κρέας, σε άλλη έξοδό σε προηγούμενο καράβι στην Astoria του Oregon, χωρίς σκέψη απαντήσαμε.
-MEDIO.
-WELL DONE, είπε ο Δεύτερος.
-BUENO, η σερβιτόρα.
Μας είχε καταλάβει κι συνέχισε.
-VINO O CERVEZA?
-VINO απαντήσαμε με μια φωνή.
-LO QUE EL VINO ES LO QUE QUIERES?
Είχαν αρχίσει τα δύσκολα! Το VINO σαν λέξη την παίζαμε στα δάχτυλα όπως και το QUIERO που σημαίνει ΘΕΛΩ και το QUE που σημαίνει ΤΙ.
Το συμπέρασμα βγήκε, την είχαμε μεταφράσει. Έφταναν οι 3 γνωστές σε μας λέξεις. Μας ρωτούσε τι είδους κρασί θέλαμε να πιούμε.
Η συνέχεια της βραδιάς ως προς τη συνεννόηση εξακολούθησε να γίνεται μετ’ εμποδίων. Δεν θυμάμαι πως ακριβώς καταφέραμε να της δώσουμε να καταλάβει τι είδους κρασί θέλαμε να πιούμε, τι γλυκά, τι παγωτά, αλλά τέλος καλό όλα καλά. Καλή θέληση να υπάρχει και στην περίπτωσή μας υπήρχε κι από τις δύο πλευρές. Η γλώσσα, υπάρχουν φορές, που δεν παίζει τόσο μεγάλο ρόλο.

Έφερε το κρασί και ορεκτικά σε μικρά μπολάκια με κριτσίνια. Ακολούθησε η σαλάτα με κάτι άλλα μεζεδάκια που για να τα παραγγείλουμε μπήκαμε στην κουζίνα!...

Το μαγαζί σχεδόν γεμάτο και η πόρτα συνέχιζε να ανοιγοκλείνει με συνεχή ροή προς το εσωτερικό! Πριν αρχίσουμε να τρώμε είχε γεμίσει, ούτε καρέκλα δεν εύρισκες. Είχαμε φτάσει στην καλύτερη ώρα. Η παρουσία του κόσμου γύρω όπου κι αν βρίσκεσαι είναι ευχάριστη.

Το περιβάλλον όμορφο, πολιτισμένο, νότιο-ευρωπαϊκό, οικείο. Ταβέρνα-ψησταριά σε κάποια μικρή πόλη της βορείου Ελλάδος. Το μόνο διαφορετικό σε σχέση με τα δικά μας, τα χωρίς τραπεζομάντιλα τραπέζια. Αμερικάνικη λογική.
Πάντα οι φωτογραφίες που αναρτώ είναι δικές μου. Όταν αυτό δεν συμβαινει γράφω από κάτω "Φωτογραφία Google". Η συγκεκριμένη είναι μια από αυτές αλλά αποτυπώνει ακριβώς το χώρο όπως την ημέρα που ήμασταν εκεί.Το τραπέζι που καθίσαμε είναι αυτό στην δεξιά άκρη και μπορεί να συγκριθεί με τη επόμενη φωτογραφία.
Δίπλα μας ένα ζευγάρι ηλικιωμένων με μεσογειακά χαρακτηριστικά, αφού οι περισσότεροι Αργεντινοί έχουν ρίζες Ιταλικές, έτρωγαν και μας έγδυναν με τα μάτια. Αν τους μιλούσαμε μπορεί και να άλλαζαν τραπέζι. Θα έρχονταν στο δικό μας.
Η γλώσσα, πρώτη απ’ όλα, κέντρισε το ενδιαφέρον σε όλους γύρω μας.
«Από πού στο καλό να είναι αυτοί οι τρεις;»
Επίσης η κακιά ελληνική συνήθεια να συζητάμε μεγαλοφώνως όπου κι αν βρισκόμαστε, σαν να μαλώνουμε, δεν κόβεται από την μια στιγμή στην άλλη. Κι όσο η κατανάλωση της μπύρας αυξάνονταν τόσο αυξάνονταν τα ντεσιμπέλ και όλο και περισσότεροι μας κοιτούσαν.
-Σιγά παιδιά, γίναμε θέατρο.
-Τι έγινε;
-Μας ακούει όλο το μαγαζί, ας μιλάμε λίγο πιο σιγά.
Συμμορφωθήκαμε.
Είμαι σίγουρος ότι όλοι αναρωτιόνταν για την καταγωγή μας.
Τα κρέατα άρχισαν να έρχονται το ένα μετά το άλλο, με χρονική καθυστέρηση, όχι όλα μαζί. Εμένα αυτή η τακτική μ’ ενθουσιάζει. Ότι τρως είναι φρεσκοψημένο, ζεστό.

Στην Ελλάδα δεν συνηθίζεται εκτός αν το ζητήσεις, με πιθανότητες λιγοστές να γίνει σεβαστή η επιθυμία σου. Η δικαιολογία έτοιμη στα χείλια του σερβιτόρου. «Δεν γίνεται με τόση δουλειά». Κοιτάς γύρω σου και το μαγαζί είναι μισοάδειο!
Γύρισα προς το μέρος της σάλας και η ματιά μου διασταυρώθηκε με τη ματιά των δύο ηλικιωμένων. Σήκωσαν τα ποτήρια τους και χαμογέλασαν. Σηκώσαμε κι εμείς το δικά μας. Το είχαν σχεδιάσει, δεν το περίμενα.
-SALUDO, είπαν.
-ΓΕΙΑ ΜΑΣ είπαμε και οι 3 μαζί λες και ήμασταν συνεννοημένοι.
Έσμιξαν τα φρύδια τους, άντρας και γυναίκα σαν να έλεγαν, «τι είπατε;»
-SALUDO, είπαμε και εμείς. Που να εξηγείς τώρα...
-QUE PAIS ES USTED?
-Παιδιά QUE PAIS είπε, μας ρωτάει από πού είμαστε, είπα στους δικούς μου.
-GRECIA είπε ο Δεύτερος.
-MARINEROS GRIEGOS, είπα εγώ.
Ξανασήκωσαν τα ποτήρια.
-SALUDO, ξαναείπαν.
-SALUDO, ξαναείπαμε.
Η βαθυστόχαστη συζήτηση τελείωσε εκεί με αμοιβαία χαμόγελα εκ του μακρόθεν. Πάντως την περιέργειά τους την ικανοποίησαν.

Είναι απορίας άξιο πως δεν κάναμε ΜΠΑΜ από το πολύ φαΐ και το κρασί. Απορίας άξιο πως δεν πέσαμε ξεροί όταν ήρθαν γλυκά και παγωτά.

Και μέσα στην ευχάριστη ατμόσφαιρα της στιγμής, του φαγητού και του κρασιού, η ερώτηση που κάνουν πολλοί από μας στην πτωχευμένη Ελλάδα, ήρθε στο νου μου και για την Αργεντινή. Γύρισα και έριξα ξανά μια γρήγορη ματιά σε όλη την αίθουσα. Η ψησταριά εξακολουθούσε να είναι γεμάτη και ο κόσμος να περιδρομιάζει, να περνάει καλά.
«ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΚΡΙΣΗ;»
Ναι, είναι σίγουρο ότι και οι δύο χώρες οικονομικά παραπαίουν ωστόσο η πείνα και η δυστυχία δεν αγγίζει τους πάντες.
Μπορεί το καμπανάκι της να χτυπάει για όλους. Φωνές προειδοποίησης όπως, ΠΡΟΣΟΧΗ, ΚΟΨΤΕ ΤΙΣ ΣΠΑΤΑΛΕΣ, ΞΕΧΑΣΤΕ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΞΕΡΑΤΕ, για να σφίξουμε τα λουριά ακούγονται από παντού, αλλά το DISTRESS ALARM χτυπάει για λιγότερους! Τουλάχιστον για μας τους Έλληνες.
Στην Αργεντινή βέβαια οι Villas Miserias είναι σταθερή, διαχρονική αξία. Κάθε πόλη δίπλα της έχει μια δεύτερη πόλη για τους εξαθλιωμένους. Όταν λοιπόν σου συμβεί να εξαθλιωθείς δεν αλλάζεις τελείως τη ζωή σου, πας λίγο παραπέρα. Στις τρώγλες!

Γύρισα στο πλοίο ανανεωμένος αλλά και μετανοιωμένος! «Δεν έπρεπε να φάω τόσο πολύ» μονολογούσα, «είμαι και μεγάλος άνθρωπος πια!» Όμως η στέρηση του πελάγους, η μοναξιά πολλές φορές σε εκτροχιάζει!
Μετά από καιρό, και αφού είχα αποφύγει τον ταμπλά, το ξανασκέφτομαι και λέω, «μια ζωή την έχουμε…». Μια έκφραση που πάει γάντι ειδικά στον ναυτικό στον οποίο η ΚΑΘΟΛΙΚΗ στέρηση είναι μέρος του είναι του!

Συνεχίζεται…

Chrisgio

Σάββατο, 10 Μαρτίου 2018

Στο κέντρο της Necochea

Στο γραφείο πλοίου έτοιμος για έξοδο
Ξημέρωσε ο καινούργιος μήνας, 1η Οκτωβρίου 2014. Μια ήρεμη μέρα από όλες τις απόψεις. Ο καιρός πολύ καλός για την εποχή. Ο αντίστοιχος Απρίλιος του βορείου ημισφαιρίου μόλις είχε μπει. 
Φόρτωση χωρίς προβλήματα. Το πλήρωμα μετά την χθεσινοβραδυνή έξοδο και την επαναληπτική απόψε βρίσκονταν κι αυτό σε κατάσταση ηρεμίας. Εργασίες ρουτίνας, βάρδιες ασφαλείας, καταστρώματος, μηχανής με το μυαλό στην έξοδο.
Μεγάλη υπόθεση να ξέρεις ότι τελειώνοντας τη δουλειά σου ρίχνεις μια μαύρη πέτρα πίσω σου και ες αύριον η συνέχεια. Αυτό δεν μπορείς να το κάνεις στο καράβι. Βράζεις στο ζουμί σου αφού ο χώρος εργασίας ταυτίζεται με αυτόν της διαμονής. Κι αυτό συμβαίνει για μήνες. Η έξοδος του ναυτικού στο λιμάνι είναι απαραίτητη, ιερή, ασχέτως αν αυτό τις περισσότερες φορές φαντάζει σχεδόν αδύνατο.

Αποφασίσαμε να κάνουμε κι εμείς τη βόλτα μας. Συγκροτήσαμε μια καλή ομάδα –Ανθυποπλοίαρχος, 2ος Μηχανικός, Πλοίαρχος – κι εκεί γύρω στις 6 το απόγευμα ένα ταξί μας «φόρτωσε» για το κέντρο της πόλης.

Το κακό με τις εξόδους στις περισσότερες των περιπτώσεων γίνονται όταν το σκοτάδι έχει αρχίσει να καλύπτει τα πάντα. Όταν η δουλειά  τελειώνει στις 5 το απόγευμα, το να βρεθείς εκτός πλοίου στις 6 είναι άθλος. Στην Αργεντινή βέβαια αυτό μπορείς να το πεις και «ΕΥΤΥΧΩΣ» αφού η νύχτα κρύβει πολλά από τα άσχημά της.

Μας σταμάτησε έξω από ένα κουρείο. Ήταν διαταγή των άλλων δύο.
-Θέλουμε να κουρευτούμε! Έχουμε και μεγάλο ταξίδι μπροστά μας.
-Άντε κουρευτείτε…
Κατεβήκαμε και μπήκαμε μέσα. Ο ηλικιωμένος κουρέας ήταν κουρέας της σειράς. Τους κούρεψε στα γρήγορα πλήρωσαν και βγήκαμε στο δρόμο.
Οι πόλεις στην Αργεντινή, βοηθούντος του απέραντου πεδινού της ανάγλυφου, που για να συναντήσεις βουνό πρέπει να ταξιδέψεις μέχρι τα σύνορα με τη Χιλή για να δεις τις Άνδεις, έχουν πολύ καλό σχεδιασμό. Τετραγωνισμένες, ρυμοτομία που σπάνια συναντάς. Δρόμοι εντυπωσιακού πλάτους και τεράστιες νησίδες που θα μπορούσαν να είναι κήποι εξαιρετικού κάλους, αλλά μέχρις εδώ. Βλέπεις την άριστη υποδομή χέρι-χέρι με την εγκατάλειψη σε όλα τα επίπεδα και μονολογείς τσατισμένος, ΓΙΑΤΙ ΜΩΡΕ AMIGOS;...

Τέτοια και η εικόνα της μουντής Necochea. Πως θα μπορούσε άλλωστε να αποτελέσει εξαίρεση μια μικρή πόλη μακριά στο νότο.

Αρχίσαμε να περπατάμε στο φαρδύ πεζοδρόμιο που από μόνο του θα μπορούσε να είναι δρόμος, μαζί με τα πεζοδρόμια, Ελληνικής επαρχιακής πόλης. Πολύς κόσμος περπατούσε προς όλες τις κατευθύνσεις. Καλοφτιαγμένοι νέοι, αγόρια και κορίτσια με βιβλία στα χέρια, έμοιαζε σαν την ελληνική απογευματινή ώρα που τα φροντιστήρια έχουν την τιμητική τους. Δεν ρώτησα αν υπάρχουν τέτοια και στην Αργεντινή. Τώρα που το σκέφτομαι, ΚΑΚΩΣ!
Περπατούσαμε για αρκετή ώρα χωρίς να ξέρουμε που πάμε. Θελήσαμε να πάρουμε πληροφορίες από τους περαστικούς. Με φιλικότητα, χαμόγελο και προθυμία ΠΟΛΥ ΘΑ ΗΘΕΛΑΝ να μας βοηθήσουν. Πως όμως; Σε ποια γλώσσα; Τους μιλούσαμε με το εξαιρετικά περιορισμένο ισπανικό λεξιλόγιό μας και αυτοί απαντούσαν καθαρά μεν αλλά την κανονική ισπανική δε. Άντε να συνεννοηθείς!
Το ρίξαμε στη πλάκα. Μας μιλούσαν κανονικά ισπανικά κι εμείς ξαναρωτούσαμε σε κανονικά γρήγορα ελληνικά κοιτώντας τους στα μάτια με τους πιτσιρικάδες και τις πιτσιρίκες να σκάνε στα γέλια. Μια κοπελιά μ’ έπιασε από το χέρι και με τράβηξε σε ένα μαγαζί ελπίζοντας ότι κάποιος εκεί θα μας βοηθούσε περισσότερο. Με τους κάποιας ηλικίας εντός του καταστήματος τα πράγματα χειροτέρεψαν. Καμιά ελπίδα για συνεννόηση. Είχαμε στήσει ένα μικρό πανηγυράκι και περνούσαμε καλά, αλλά έπρεπε να πάμε παραπέρα.

Οι Αργεντίνοι είναι καλοί άνθρωποι και η βόλτα στη πόλη δημιουργούσε την εντύπωση ότι ήμασταν κάτι παραπάνω από ασφαλείς. Δεν ξέρω τι γίνεται στο Buenos Aires, στο Rosario, στη Mendoza, στην Cordoba και στις άλλες μεγάλες πόλεις με τους λαθρομετανάστες από τον βορρά της Λατινικής Αμερικής, την εγκληματικότητα και τα ναρκωτικά, αλλά η Necochea είναι μια φιλική πόλη.
Δεν βγάζαμε άκρη με τίποτα και τότε ανέλαβα δράση. Με 6 λέξεις καθαρίσαμε.
TAXI – ΤΑΒΕRΝΑ – LOMO – ASADO – CHORIZOS – EL LOCO.
Και το… θαύμα έγινε. Σε 2-3 λεπτά το ταξί ήταν απ’ έξω. Χαιρετηθήκαμε με όλους λες και τους γνωρίζαμε χρόνια, μόνο που δεν φιληθήκαμε. Είπαμε ένα SENORAS Y SENORES MUCHAS GRACIAS σε… άπταιστα ισπανικά και κουτρουβαλήσαμε στο ταξί συνεχίζοντας την ισπανική λογοδιάρροια με τον οδηγό μας.
-BUENA TARDE SENOR.
-BUENA TARDE AMIGOS.
-TABERNA EL LOCO AMIGO.
-BUENO AMIGOS.
Ήμασταν άπαιχτοι σε όλα τα επίπεδα.
Οι άλλοι έξω από το ταξί μας χαιρετούσαν χαμογελαστοί. Και κακόκεφοι να ήμασταν πάλι θα μας το έφτιαχναν κέφι! Ωραίοι άνθρωποι.
Κάπως έτσι βρήκαμε την άκρη και φύγαμε για το «EL LOCO».

Συνεχίζεται…

Chrisgio
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...