ΕΝ ΟΙΚΩ!...

Δευτέρα, 15 Ιανουαρίου 2018

Στοργή γονέων - Parenting affection Νο5


Τετάρτη, 10 Ιανουαρίου 2018

Από το Montevideo προς τη Zona Comun - Νο3

Άλλαξα πάλι θέμα. Το πήγα στο ποδόσφαιρο.
Χρονιά παγκοσμίου κυπέλου το 2014 και περίπου 2μιση μήνες από τον τελικό.
Αργεντινή – Γερμανία 0-1 στην παράταση.
Μεγάλος Αργεντίνικος πόνος.

-Ποια η γνώμη σου για το mudial;
Ένας σπασμός απογοήτευσης στο πρόσωπό του. Δεν του φάνηκε καλό το επόμενο θέμα συζήτησης…
-Αφού δεν το πήραμε…
Ήταν ένας από εκείνους τους λίγους στη χώρα αυτή που δεν ήταν τελείως τρελός με το ποδόσφαιρο. Το μυαλό του, ποδοσφαιρικά, δούλευε σωστά. Ήταν υγιής, αλλά και στεναχωρημένος από την ήττα στον τελικό.
-Πως τις είδες τις ομάδες; Τη Βραζιλία, τη Γερμανία, την Ισπανία…
Η απάντησή του, λακωνική και σαφής, επικεντρώθηκε στην πρωταθλήτρια. Δεν ασχολήθηκε με τους άλλους.
-Η Γερμανία δεν παίζεται!
Νέτα σκέτα!
Είχε την δύναμη να υποκλιθεί στον νικητή και η συζήτηση περί mudial τελείωσε άδοξα κάπως έτσι εκεί που περίμενα ότι θα κρατούσε ώρες. Δεν ήθελε να ξαναθυμηθεί την ήττα.
Σαν Έλληνας και Ολυμπιακός τον πήγα μια βόλτα στα ποδοσφαιρικά της Ελλάδος.
-Ξέρεις τον Tσόρι Ντομίνγκες;
-Μα και βέβαια τον ξέρω!
-Καλός παίχτης, παίζει στην Ελλάδα στον Ολυμπιακό, πολύ καλός!
-Εντάξει!... Καλός…! ΟΚ!
-Δεν σε ακούω και πολύ θετικό απέναντι του.
-Είπα καλός! Δεν ήταν κορυφή όταν έπαιζε εδώ. Ένας αρκετά καλός ποδοσφαιριστής.
Θυμήθηκα τον άλλον της ΑΕΚ, τον Νάτσο Σκόκο, που είχε γυρίσει στην Αργεντινή.
-Ο Σκόκο παίζει ακόμα;
-Ναι παίζει και είναι πάρα πολύ καλός! Από τους καλύτερους παίκτες της Αργεντινής.
-Σε ποια ομάδα;
-Στην Newell's Old Boys.
-Δηλαδή ποιος είναι πιο καλός ο Σκόκο ή ο Τσόρι;
-Δεν παίζουν την ίδια θέση, ο Τσόρι είναι 10άρι, οργανώνει το παιχνίδι. Ο Σκόκο είναι 9άρι, σέντερ φορ. Αλλά σαν όνομα ο Σκόκο είναι σήμερα μεγάλο αστέρι στην Αργεντινή!
-ΣΕΝΤΕΡ ΦΟΡ ο Σκόκο;
-Μα και βέβαια σέντερ φορ! Εσύ τι νόμιζες ότι είναι;
Δεν μίλησα. Τι να πω…
Στην ΑΕΚ λοιπόν είχαν βάλει ένα σέντερ φορ να κάνει παιχνίδι!...

*****

Σ’ αυτή τη χώρα δεν είμαστε καλά γενικώς! Τα κεφάλια μας δουλεύουν ανάποδα με ότι και να καταπιαστούμε. Από πολιτική μέχρι ποδόσφαιρο. Ναι, υπάρχουν και πολλές, πάρα πολλές εξαιρέσεις αλλά είναι… εξαιρέσεις. Σε γενικές γραμμές συνήθως τα κάνουμε σκατά!

*****

Κλείνοντας και το θέμα ποδόσφαιρο ο Σκόκο, περί τα 2013-2014 ήταν ένας από τους καλύτερους Αργεντινούς ποδοσφαιριστές που έπαιζαν ΕΝΤΟΣ Αργεντινής.

Συνεχίζεται…

Chrisgio

Παρασκευή, 5 Ιανουαρίου 2018

Από το Montevideo προς τη Zona Comun - Νο2

Καθώς προχωρούσαμε προς την Zona Comun, προχωρούσε και η κουβέντα με τον πιλότο. Άλλαξα θέμα και τον ρώτησα
-Στο San Lorenzo έχει τίποτα καλό που να αξίζει το κόπο να βγούμε έξω;
-Το μπαρ Black Cat είναι γεμάτο πουτάνες!
-Αυτό το γνωρίζω! Κάποια άλλη, πιο σικ κατάσταση; Καλό φαγητό, κάποια διασκέδαση επιπέδου να αλλάξουμε παραστάσεις; Αν χρειαστούμε πουτάνες εκεί θα είναι θα μας περιμένουν! Κάτι άλλο!
-Σε 45 λεπτά με το λεωφορείο μπορείς να βρεθείς στο Rosario! Μεγάλη πόλη, η δεύτερη σε μέγεθος μετά το Buenos Aires, μπορείς να βρεις ότι τραβάει η ψυχή σου, αλλά θέλει προσοχή!
Σα να μου έλεγε, «αυτό που ψάχνεις στο San Lorenzo δεν θα το βρεις». Δεν είχε άδικο, ένα πολύ μικρό ασήμαντο μέρος.
- Γιατί; τι είδους προσοχή;
- Στο κέντρο δεν υπάρχει πρόβλημα αλλά αν βρεθείς στα περίχωρα είναι επικίνδυνο μέρος!
-Στο San Lorenzo υπάρχει ο ίδιος κίνδυνος;
-Όχι δεν έχει φόβο! Το πρόβλημα είναι στο Buenos Aires και το Rosario. Τελευταία εκεί έχει ανέβει κατακόρυφα η εγκληματικότητα!
-Γιατί αυτό;
-Η συνεχείς οικονομικές κρίσεις πολλών ετών και η ανεξέλεγκτη λαθρομετανάστευση από τις γύρω χώρες!
-Χιλή, Ουρουγουάη, Παραγουάη;
-Όχι, αυτές είναι σχετικά καλές πατρίδες! Το πρόβλημα προέρχεται από το βορρά, από τη Βενεζουέλα, τη Βολιβία, την Κολομβία κλπ. Κυρίως από τους Κολομβιανούς λαθρομετανάστες που σε πλήρη εναρμόνιση με τα καρτέλ της χώρας τους έχουν στήσει μεγάλη μπίζνα με ναρκωτικά ΚΑΙ στην Αργεντινή! 
-Και γιατί δεν τους διώχνετε;
-Τους έδωσαν χαρτιά και τους νομιμοποίησαν σχεδόν αμέσως με την είσοδό τους στη χώρα. Όχι μόνο Κολομβιανούς αλλά και από τις υπόλοιπες χώρες, με αντάλλαγμα την ψήφο τους στις εκλογές! Τώρα είναι πολύ αργά!

Τι να συζητήσω περισσότερο! Χάλασε η διάθεσή μου!
Πλημμυρίδα θλίψης για την πατρίδα μου, τον παράλληλο βίο και νοοτροπία της με της Αργεντινής. Εύλογη απορία η ταύτιση σκέψης δύο χωρών που απέχουν μεταξύ τους περισσότερο από 7.000 μίλια. Ίσως οι ιταλικές ρίζες του μεγαλύτερου τμήματος του πληθυσμού της Αργεντινής να μετέφερε από τα πρώτα χρόνια της μετανάστευσης και το… DNA της γνωστής ιταλικής φράσης «una faccia una razza» που τονίζει την σχεδόν κοινή κοσμοαντίληψη και φιλοσοφία δύο λαών που ζούσαν για αιώνες στην ίδια γειτονιά.

Συνεχίζεται…

Chrisgio

Δευτέρα, 1 Ιανουαρίου 2018

Happy New Year - Καλή Χρονιά


Κάθε χρόνο κάνω την ίδια ευχή και πάντα δεν πιάνει!...
Θα την επαναλάβω και φέτος...
Που θα μου πάει, κάποια χρονιά θα μου κάνει το χατίρι!...
Απ' όπου κι αν με βρει αυτός ο χρόνος...

«Εύχομαι το 2017 να μην το θυμόμαστε με νοσταλγία»

Chrisgio

Σάββατο, 30 Δεκεμβρίου 2017

Στοργή γονέων - Parenting affection Νο4


Δευτέρα, 25 Δεκεμβρίου 2017

Merry Christmas - Καλά Χριστούγεννα


Δεν ξέρω που θα βρίσκομαι εκείνη τη μέρα

Καλά Χριστούγεννα σε όλους

Chrisgio

Τετάρτη, 20 Δεκεμβρίου 2017

Από το Montevideo προς τη Zona Comun - Νο1

37 μέρες είχαν περάσει από τις 5 Αυγούστου, την ημέρα αναχώρησης από το αγκυροβόλιο της Fujairah.
Ένα ταξίδι από αυτά που δοκιμάζουν τα ανθρώπινα όρια των ναυτικών αν και είναι συνηθισμένοι. Ήταν Σεπτέμβριος του νοτίου ημισφαιρίου, δηλαδή ο αντίστοιχος Μάρτιος του βόρειου. Χειμώνας και μάλιστα σε απ’ ευθείας σύνδεση με την Ανταρκτική. Άλλο πράγμα όμως ο Νότιος Ατλαντικός άλλο πράγμα, για παράδειγμα, η Μεσόγειος. Το συνεχές σφυροκόπημα του καιρού, που χωρίς έλεος μας συνόδευσε ως τις εκβολές, μας έδωσε άδεια μερικών ημερών μετά… δημοσίων θεαμάτων.
Το καράβι ίσιωσε κι εμείς κοιμηθήκαμε, στο αγκυροβόλιο του Montevideo, σαν φυσιολογικοί άνθρωποι. Ηρεμήσαμε, ξεχάσαμε. Το αγριεμένο πέλαγος ξεχνιέται, όπως οι έγκυες ξεχνούν τους πόνους της γέννας.

Βροχή, ελαφρό νοτιαδάκι (κατά το γνωστό στα μέρη μας βοριαδάκι), κρύο και ομίχλη, μας κάνουν συντροφιά αυτές τις λίγες μέρες αναμονής και χαλάρωσης πριν την αναχώρηση προς τις πηγές του Rio Parana, προς το San Lorenzo.

Στο σημείο που είχαμε αγκυροβολήσει, στον Rio de la Plata, αν δεν γνωρίζεις που βρίσκεσαι νομίζεις ότι είσαι κάπου σε μια θάλασσα με θολά νερά. Το πλάτος εδώ χαμηλά προς τις εκβολές του είναι εξωπραγματικό. Όταν είσαι κοντά στο Montevideo δεν βλέπεις στην άλλη όχθη.
Από πλευράς καιρού μέχρι ενός σημείου η θέση μας ήταν προστατευμένη. Το πρόβλημα αρχίζει όταν πνέει ανατολικός - νοτιοανατολικός άνεμος. Τότε το ποτάμι δέχεται θαλάσσια επίθεση και είσαι αναγκασμένος να σηκώσεις το σίδερο και να βγεις στον ωκεανό, αλλιώς κινδυνεύεις.

Ευτυχώς η άφιξή μας είχε συγχρονιστεί με τον ιδανικό καιρό της περιοχής! Έχει γούστο στο τέλος να συμπαθούσα τον δήμιο καιρό που μας καθυστέρησε. Αδυνατώ να πιστέψω ότι το έκανε για να μας ευχαριστήσει!... Όμορφες απλές συμπτώσεις!...

Το πρόγραμμα των Αργεντινών έλεγε αναχώρηση στις 15-16 του μηνός αλλά ένα τεράστιο κύμα απεργιών ετοιμάζονταν να αστράψει και να βροντήξει εκείνες τις μέρες (που ‘σαι ρε Τσίπρα να ανατριχιάσεις από συγκίνηση), οπότε το μικρό καλάθι καλά κάναμε να το κρατούσαμε, αν και αυτή η αναμονή εδώ ποσώς μας δυσαρεστούσε!

Εδώ είναι Λατινική Αμερική, Αργεντινή!
Πως λέμε ΜΑΥΡΟ ΧΑΛΙ;
Ακριβώς αυτό!
Τελικά η απεργία των τελωνιακών έγινε πράξη στις 17 του μηνός. Έτσι νέα πιθανή μέρα προώθησης του πλοίου προς τα «σπλάχνα» του Rio Parana μετατέθηκε για τις 20-21 του μηνός.
Έτσι κι έγινε! Ξημερώματα της 21ης Σεπτεμβρίου στις 6 το πρωί βιράραμε και προχωρήσαμε αργά προς τη Recalada. Δύο Αργεντινοί πιλότοι ερχόμενοι από το Montevideo ανέβηκαν στο πλοίο και το ταξίδι για το San Lorenzo ξεκίνησε.
Στήσανε τα GPS τους, έβγαλαν τα χαρτιά τους, το πρόγραμμα των πλοίων που κινούνται στο ποτάμι, το θερμός με το ζεστό νερό για το ΜΑΤΕ (καθημερινή απόλαυση των Αργεντινών, το τσάι τους). Ετοίμασαν το περιβάλλον εργασίας τους κι ο ένας πήγε για ύπνο.
Οι μεγάλες αποστάσεις στο ποτάμι απαιτούν σ’ αυτό το σημείο βάρδιες. Αυτοί οι δύο θα ταξίδευαν το καράβι μέχρι την Zona Comun, δηλαδή ανοιχτά της πόλης La Plata νοτιοανατολικά του Buenos Aires. Εκτιμώμενος χρόνος ταξιδιού από τη μία όχθη στην άλλη, σε διαγώνια σχεδόν δυτική πορεία προς τα έγκατα του ποταμού, 8 ώρες χωρίς να μεσολαβεί στεριά.
Τερατώδες μέγεθος. Γι’ αυτό τον αποκαλούν και ποταμόκολπο.

Το ΜΑΤΕ ετοιμάστηκε, έβαλε το περίτεχνο μεταλλικό «καλαμάκι» στο στόμα του και ρούφηξε την herba για πρώτη φορά. Θα το έκανε δεκάδες φορές μέχρι να φτάσουμε. Διόρθωσε την αρχική πορεία που πλοίου, γύρισε με κοίταξε και χαμογέλασε. Ήθελε κουβέντα…

Η πλοήγηση σ’ αυτό το τμήμα του ποταμού εύκολη και ανιαρή σαν σε ανοιχτή θάλασσα, αρκεί να ξέρεις τα ρηχά σημεία και να τα αποφεύγεις.
Δεν άργησε η ώρα που αρχίσαμε να λέμε τα… δικά μας!
-Από πού είσαι κάπταιν; Έλληνας;
Είχε δει τη σημαία στην πρύμνη φαίνεται και σωστά το υπέθεσε. -Έλληνας, εσύ Αργεντινός;
-Ναι.
-Από το Buenos Aires;
-Όχι από την La Plata, την πόλη ανατολικά του Buenos Aires.
-Πως είναι εκεί, καλά;
-Ναι, πολύ καλά, είναι τουριστικό μέρος.
-Από πού είναι συνήθως οι τουρίστες που σας επισκέπτονται;
-Κυρίως είναι ντόπιοι, Ουρουγουανοί και Χιλιάνοι.
Οι υπόλοιποι λαοί της περιοχής έχουν μαύρα χάλια. Ο τουρισμός θα τους μάρανε. Με τους Βραζιλιάνους όπως μάλλον θα ξέρες δεν πολυαγαπιώμαστε (γέλια).
-Ευρωπαίοι, Αμερικανοί κλπ;
-Το μειονέκτημα της Αργεντινής είναι ότι βρίσκεται μακριά από τις χώρες που εξάγουν τουρίστες. Δύσκολα κάποιος ξεκινάει για ένα τόσο μεγάλο ταξίδι και μάλιστα για μια χώρα που έχει ανάποδες εποχές. Ποιος Γερμανός, Γάλλος ή Άγγλος για παράδειγμα σηκώνεται να πάει διακοπές στην Αργεντινή όταν στην Ευρώπη έχει χειμώνα; Μη κοιτάς, η Βραζιλία, είναι τροπική χώρα! Πρέπει να είσαι τρελά ερωτευμένος με την Αργεντινή για να έρθεις από τόσο μακριά.
-Οικονομικοπολιτικά πως τα πάτε; Μαθαίνουμε ότι είσαστε πτωχευμένοι, σαν κι εμάς!
-Δυστυχώς πάλι τα ίδια! Είμαστε συνηθισμένοι, τη πτώχευση την έχουμε στο αίμα μας! Το ζητάει ο οργανισμός μας! Κάθε 10 χρόνια και μία πτώχευση!
-Τι φταίει μια τόσο πλούσια χώρα να μοιάζει με άστεγο ζητιάνο;
-Οι πολιτικοί, κι εμείς που τους διαλέγουμε!
-Αυτή η Cristina Fernandez, η πρόεδρός σας; Τι διάολο κάνει; Περί τίνος πρόκειται;
-Γκράντε πούτα!...
-(Γέλια) Εμείς ακούμε καλά λόγια γι’ αυτήν στην Ελλάδα από μερίδα πολιτικών!... Μερίδα είπα!...
-(Μόνο γέλια)
-Γιατί, δεν είναι έτσι;

*****

Γυρνώντας η σκέψη μου στο σήμερα, θυμάμαι την επίσκεψη αυτής της «υπόδικης για διαφθορά» κυρίας τον περασμένο Μάιο του 2017 στην Ελλάδα και την τρελή χαρά του Τσίπρα που συνάντησε την γοητευτική, είναι αλήθεια, «λαϊκή αγωνίστρια».
Φαίνεται γι’ αυτούς με τους οποίους έχουμε μπλέξει ότι είναι λατινοαμερικάνικο είναι αριστερό και ηρωικό. Δεν έχουν σημασία οι πράξεις φτάνει να δηλώνεις εχθρός του ανύπαρκτου νεοφιλελευθερισμού και της δεξιάς.
Έδωσε και διάλεξη στο Μέγαρο Μουσικής με θέμα: «Κρίση της δημοκρατίας και αγώνες για κοινωνική δικαιοσύνη: Η εμπειρία της Λατινικής Αμερικής».
Και την ώρα που οι παλαβοί του ΣΥΡΙΖΑ έχουν ανεβεί στα κεραμίδια στη μάχη κατά της φαυλότητας και της διαφθοράς, την ίδια ώρα καλούν και αποδίδουν τιμές σε μια διεφθαρμένη, έστω και υπόδικη. Εκτός εάν είναι τόσο σίγουροι για την αθωότητάς της ή είναι σε θέση να επηρεάζουν ακόμα και την δικαιοσύνη της Αργεντινής. Γιατί την αντίστοιχη της Ελλάδος είναι σίγουρο ότι επιθυμούν διακαώς να την ελέγξουν και δεν είμαι σίγουρος αν τελικά δεν το κατορθώσουν.
Ο Θεός να φυλάει εμάς και τη χώρα. Τα επικίνδυνα, ιδεοληπτικά και ηλίθια κατακάθια που την κυβερνούν δεν αστειεύονται.

*****

-Μάφια!
-Η πρόεδρος Fernandez μάφια;
-Και να ‘ταν μόνο αυτή! Η διαφθορά μας έχει πνίξει!

Συνεχίζεται…

Chrisgio

Παρασκευή, 15 Δεκεμβρίου 2017

Στοργή γονέων - Parenting affection Νο3


Κυριακή, 10 Δεκεμβρίου 2017

Ηλιοβασίλεμα στα ανοιχτά του Rio de la Plata


Συνεχίζεται...

Chrisgio


Τρίτη, 5 Δεκεμβρίου 2017

Atlantic Ocean westbound passage & arrival to Montevideo anchorage

Η πορεία κολλημένη στις 271 μοίρες. Θα έμενε η ίδια μέχρι να συναντήσουμε τον Rio de la Plata.

Ο καιρός ελεεινός, χειμωνιάτικος. Ξεκινούσε να λυσσομανάει από δυτικά-νοτιοδυτικά, γυρνούσε νότια μέχρι νοτιοανατολικά, καταλάγιαζε για μια, μιάμιση μέρα το πολύ και φτου κι απ’ την αρχή…
Στα νοτιοδυτικά μας έκοβε ταχύτητα και η πλώρη βουτούσε στο νερό λες και διψούσε, στα νότια μας άλλαζε τα φώτα το swell και στα νοτιοανατολικά μας αντάμειβε για την υπομονή μας. Όχι, δεν ήταν ιώβια. Ο Ιώβ ήθελε κι έκανε υπομονή εμείς όχι: Αναγκαστική ήταν!

Την 1η Σεπτεμβρίου 2014 περάσαμε από το ανατολικό στο δυτικό ημισφαίριο. Κάθε τόσο από το ένα τέταρτο της γης στο άλλο…

Η πορεία εκεί, στις 271 μοίρες, βράχος!

Την επόμενη μέρα μέσω email ήρθε το ναύλο. Σιτηρά από San Lorenzo-Rio Parana για τρία λιμάνια της Μαλαισίας Lumut, Port Kelang και Pasir Gudang. Άλλο ένα λογκάδο (μακρύ) ταξίδι μας περιμένει!
Χτύπησε συναγερμός, να ετοιμάσουμε πλάνο φόρτωσης, ποσότητα ικανή να φορτωθεί, να σταλούν τα απαραίτητα emails κλπ. Πολλή δουλειά μεσοπέλαγα, αλλά φυσιολογική, που πάντα γίνεται όταν ναύλο γίνεται γνωστό.

Στις 11 του μηνός το απόγευμα τα νερά του Ατλαντικού άρχισαν να αλλάζουν χρώμα. Θόλωναν προοδευτικά, γίνονταν καφεκόκκινα! Ο Rio de la Plata, αυτό το τεράστιο ποτάμι στο οποίο καταλήγει ο Rio Parana, είχε κάνει διακριτικά την παρουσία του 30 ώρες πριν την άφιξη.

Φτάσαμε στη Recalada (πλοηγικός σταθμός που εξυπηρετεί τα λιμάνια του ποταμού και καραβοφάναρο), στις εκβολές του Rio de la Plata, πριν τα μεσάνυχτα της 12ης Σεπτεμβρίου και στις έντεκα και μισή φουντάραμε ανοιχτά του Μοντεβίδεο, την πρωτεύουσα της Ουρουγουάης.

Είχα επιστρέψει στον φυσιολογικό κόσμο, αλλά και στα ίδια μέρη! Σα να πήγα στη Λάρισα, γύρισα στο Βόλο, ξαναπήγα στη Λάρισα, ξαναγύρισα στο Βόλο…
«Τι είχες Γιάννη τι είχα πάντα»
Έχω νιώσει πολλές φορές έτσι όταν γυρνάω σε τόπους που έχω πάει και ξαναπάει.

Τα ταξίδια όταν γίνονται στον υπερθετικό βαθμό, όπως συμβαίνει με τους ναυτικούς, καταλήγουν σε αφόρητη πλήξη.
Είναι αυτό που έλεγαν πριν χιλιάδες χρόνια κάποιοι παλαιοί ντόπιοι με χλαμύδες και σανδάλια. «Μηδεν Άγαν»

Τίναξα τα λέπια και κοίταξα στον καθρέφτη να βεβαιωθώ αν η μορφή μου εξακολουθούσε να θυμίζει άνθρωπο.

Ρύθμισα την τηλεόραση σε συχνότητες Ουρουγουάης και  Αργεντινής,  τηλεφώνησα σπίτι για να τους ανακοινώσω ότι επιτέλους πιάσαμε στεριά ασφαλώς και κάπου στις δύο το πρωί πήγα για ύπνο.

Συνεχίζεται…

Chrisgio

Πέμπτη, 30 Νοεμβρίου 2017

Στοργή γονέων - Parenting affection Νο2


Σάββατο, 25 Νοεμβρίου 2017

Από το Durban στο Cape Agulhas και τον Ατλαντικό

Το μεσημέρι της 25ης Αυγούστου, ακριβώς 24 ώρες μετά την αναχώρηση από το Durban ξαναχτύπησε το δορυφορικό. «Ξεχάστε τη Βραζιλία, προορισμός σας η Αργεντινή, Rio de la Plata».
Λογικό! Κοντεύαμε να βγούμε στον Ατλαντικό Ωκεανό και όταν φτάνεις εκεί πρέπει να ξέρεις τουλάχιστον την κατεύθυνσή σου. Το ναύλο μαγειρεύονταν και γρήγορα θα είχαμε νέα.

Με πορεία νοτιοδυτική που άλλαζε κάθε τόσο, διαρκώς αυξανόμενη μέχρι να πιάσουμε το Cape Agulhas, έμοιαζε σαν να κρατούσαμε αγκαλιά και χαϊδολογούσαμε την Νότιο Αφρική. Σαν να την ευχαριστούσαμε που μας επέτρεπε σχεδόν να την… ακουμπάμε για να είμαστε ασφαλείς. Στο ακρωτήρι θα βάζαμε το μεγάλο ποτάμι στη πλώρη μας.
Το καράβι το κρατούσα μέσα από την ισοβαθή των 100 μέτρων. Αν και τα Abnormal Waves ποτέ δεν εμφανίστηκαν εν πλήρη ισχύ, η κατάσταση που επικρατούσε πέρα από τα 5 μίλια ήταν πολλή άσχημη. Τα κύματα μπορεί να μην έφταναν τα 30+ μέτρα αλλά και με τα 10ρια και τα 15άρια σε καμιά περίπτωση δεν κάνεις πλάκα. Πάλι για μεγάλο κίνδυνο συζητάμε και μάλιστα για ένα πλοίο που ταξίδευε άδειο.

Ταμπουρωμένοι λοιπόν στα ρηχά, σχεδόν ξύναμε τα βράχια της μεγάλης χώρας. Άντε δυο μέρες ακόμα να βγούμε στον Ατλαντικό. Επιτέλους να κοιμηθώ!...
Κατέβαινα από τη γέφυρα όταν έβλεπα ότι η κατάσταση ήταν διαχειρίσιμη από τον Αξιωματικό Φυλακής, γιατί δεν ήμασταν οι μόνοι έξυπνοι που ταξίδευαν στον στενό διάδρομο. Υπήρχε κίνηση και οι μανούβρες κοντά στις στεριές δεν είναι ότι πιο εύκολο για τα Bulk Carriers Panamax, αυτούς τους αργούς και δυσκίνητους γίγαντες των 230 μέτρων! 

Απουσίαζα από τη γέφυρα όταν κατά τις 10 το βράδυ ο Φιλιππίνος ανθυποπλοίαρχος αναγκάστηκε να στρίψει το καράβι αριστερά για να κρατηθεί σε ασφαλή απόσταση από άλλο καράβι που αντέπλεε με πορεία βορειοανατολική.
Όμως η αλλαγή πορείας, μέχρι να «καθαρίσουμε» με το άλλο βαπόρι που κι αυτό είχε στρίψει προς τη στεριά για τον ίδιο λόγο, μας έριξε στο Agulhas, στο στόμα του λύκου. Η «σύγκρουση» με κάποιο κύμα ήταν θέμα χρόνου.
Φωτογραφία Google
Καθόμουν στην πολυθρόνα του γραφείου όταν ένιωσα το καράβι να σείεται. Αίσθηση σύγκρουσης! Το κύμα χτύπησε μέσα στη νύχτα στα μουλωχτά!

*****

Είναι η στιγμή που κάτι αδειάζει μέσα σου, που ξεπερνάς τα όρια του φόβου. Δεν φοβάσαι πια, βρίσκεσαι εντός του αιτίου που τον δημιουργούσε. Από το «τι θα μπορούσε να συμβεί σε περίπτωση…», περνάς στο «τι κάνουμε τώρα;»

*****

Σίγουρα δεν ήταν αυτού του επιπέδου η κατάσταση, αλλά όταν είσαι σφιγμένος ξέροντας ότι κίνδυνος ταξιδεύει δίπλα σου, στην κάθε διατάραξη της ηρεμίας σου ένας πόνος σου τρυπάει τα μηνίγγια.
Γνωστοί ήχοι πτώσεως αντικειμένων, που κάποιοι ξέχασαν ν’ ασφαλίσουν σε περίπτωση κακοκαιρίας, ακούστηκαν από τον αλουέ (διάδρομο) και πάνω απ’ το κεφάλι μου, από το ταβάνι. Ποιος ξέρει τι είχε πέσει και σέρνονταν στη γέφυρα.
Ανέβηκα πάνω και ο ανθυποπλοίαρχος ψύχραιμος μου εξήγησε τι είχε συμβεί, την ώρα που μάζευε βιβλία, χάρτες, ποτήρια, φλυτζάνια…

Από πίσω μου είδα την πόρτα να ξανανοίγει και τον Πρώτο Μηχανικό να μπαίνει στη γέφυρα.
 -Τι έγινε κάπταιν;
-Τι να γίνει chief; Αυτά και χειρότερα θα παθαίναμε αν ταξιδεύαμε 2-3 μιλιά αριστερότερα από εδώ που ταξιδεύουμε από χθες.
-Μας την έδωσε γερή ε; πωπώωω!
-Μας την έδωσε και την καταλάβαμε. Γύρισε ο Hernando αριστερά να αποφύγει καράβι που ανέβαινε και ώσπου να τελειώσει τη μανούβρα μπήκαμε στην «απαγορευμένη ζώνη»! Γυρίζουμε πάλι προς τις στεριές.
Χτύπησε το τηλέφωνο. Ήταν ο υποπλοίαρχος που είχε ξύπνησε. Ίδιες ερωτήσεις, ίδιες απαντήσεις!
-Με θέλεις να ανέβω στη γέφυρα; Με ρώτησε.
-Όχι κοιμήσου, όλα υπό έλεγχο.
Μέχρι να ξαναμπούμε στα ασφαλή νερά δεν είχαμε άλλο ανάλογο κύμα. Μερικά ακόμα που μας χτύπησαν, φάνταζαν σαν σε μπουνάτσα. Όταν έχεις ζήσει τα χειρότερα…
Δύσκολες ώρες, μέρες!

Τα μεσάνυχτα της 26ης προς την 27η του Αυγούστου 2014, κι αφού είχαμε αφήσει πίσω μας τα λιμάνια της Νοτίου Αφρικής East London και Port Elizabeth, ήρθαμε σε παράλλαξη με το Cape Agulhas.

*****


Κάθε φορά που περνάω αυτό το ακρωτήρι θέλω να θυμίζω ότι το Cape Agulhas είναι το νοτιότερο άκρο της Αφρικανικής ηπείρου και όχι το Cape of Good Hope (ακρωτήριο της Καλής Ελπίδος) το οποίο βρίσκεται βορειότερα και δυτικότερα του Cape Agulhas. 


*****

Μπορεί ο Rio de la Plata να είναι τελευταίος στόχος αυτού του πολύ μεγάλου ταξιδιού αλλά αυτό δεν παρηγορεί κανέναν όταν απομένουν 4.500 μίλια που πρέπει να τα ταξιδέψεις στο καταχείμωνο του νοτίου ημισφαιρίου.
Μπορείς όμως κάνεις δύο ευχές.
ΚΑΛΟ ΥΠΟΛΟΙΠΟ ΤΑΞΙΔΙΟΥ και ΥΠΟΜΟΝΗ….

Συνεχίζεται…

Chrisgio

Δευτέρα, 20 Νοεμβρίου 2017

Ναυτικοί και Χάρτες, Κομάντος και Σφαίρες


Δύο ομάδες ενόπλων.
Τέσσερις + Τέσσερις άνθρωποι έτοιμοι για όλα, με ηρεμία και υπερβολική σιγουριά γι’ αυτό που έκαναν!

Δύο ταξίδια.
Το πρώτο από το Galle της Sri Lanka στο Salalah του Oman και από την Ανατολή στη Δύση.
Το δεύτερο από τη Fujairah των UAE στο Durban της South Africa και από τον Βορρά στον Νότο. 

Ένα καράβι.
Σαν τεράστιο Scanner σάρωσε τον Ινδικό Ωκεανό μίλι-μίλι και κατέληξε ασφαλώς και χωρίς απώλειες να ταξιδεύει προς την Λατινική Αμερική.

Αναρωτιέμαι με τι θα μπορούσε κανείς να συνοψίσει καλύτερα αυτές τις 40 μέρες εκτός από την φωτογραφία! Την βλέπω την ξαναβλέπω και καταλήγω στο συμπέρασμα: Τίποτα!

Ο ΕΠΙΛΟΓΟΣ!

Συνεχίζεται…

Chrisgio

Τετάρτη, 15 Νοεμβρίου 2017

Στοργή γονέων - Parenting affection Νο1


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...